ஊனக் கண்

”அஞ்சு ரூவாய்க்கி வெத்தலாக்கு கொடுங்க” என்ற குரலில் தொலைக்காட்சியில் ’கண்ணுக்குள் நூறு நிலவா’ பாடிக்கொண்டிருந்த அமலாவிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிய முத்து, வெயிலில் நடந்து வந்த களைப்போடு மூச்சு வாங்கியபடி கையில் ஐந்து ரூபாய் காசை நீட்டிக்கொண்டு ஐம்பதிற்கு ஒன்றிரண்டு வயது குறைவாய் மதிக்கத்தக்க தோற்றத்தில் நின்றவனைப் பார்த்ததும்  சற்றே ஆச்சர்யத்துடன் ”என்னய்யா வேலா இந்தப் பக்கம்” என்றான்.

 ”செவ்வாப்பட்டில ஒரு துக்கம்ங்க, அதுக்கு பொயிட்டு இங்கன மூண்ரோட்டுல பஸ் ஏறிக்கலாம்னு நடந்து வரேன்” என்று வார்த்தைகளை இழுத்து ”இது யாராய் இருக்கும் “ என்ற யோசனையோடு பதில் சொன்னான் வேலன்.

வேலனின் முகத்தில் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளாத குழப்பத்தை கவனித்த முத்து,”என்னைய்யா என்னைய யாருன்னு தெரியலையா?  மயிலம்பா பேரன் முத்து, ஞாவகம் இருக்கா?” என்று கேட்டதும்,”அப்படிச் சொல்லுங்க சேதிய, செறு வயசுல பாத்தது, ஏட குறுக்க பாத்திருந்தா இன்னாருன்னு கண்டுகிட்டு இருந்திருப்பேன்,நல்லா இருக்கியளா? ” என்று காவியேறிய பற்கள் தெரிய பெரிதாய் சிரித்தான் வேலன்.

”நல்லாயிருக்கேன்,அப்புறம் ஊர்ல எல்லாரும் சௌர்யம்தானா? எங்க அம்மாச்சி வீட்டு பக்கமெல்லாம் போறதுண்டா?”

“ஏன் போவாம, நீங்கதான் அம்மாச்சி போன பின்னாடி அங்கிட்டு எட்டிக்கூட பாக்க மாட்டேங்குறிய, மாமனெல்லாம் வேண்டாமா”

“எங்கே, பொழப்ப பாக்கவே நேரம் சரியாயிருக்கு, தேவ தவசின்னா வந்து போறதுதான்”

“அங்க இருக்கயில எங்க பெரியாத்தாள சுத்தி சுத்தி வருவிய” 

பெரியாத்தா என்று வேலன் சொல்வது பவானியை.முத்து அப்போது அவனுடைய அம்மாச்சியின் வீட்டில் தங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தான். முத்துவின் அம்மாச்சி வீட்டின் பங்காளி வீடுதான் பவானி வீடு. 

பவானி குழந்தையாய் இருந்த போது ஒரு அடைமழை நாளில் வீட்டின் மண் சுவர் இடிந்து விழுந்ததில் அவளின் வலது காலை முட்டிக்குக் கீழே எடுக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இரு பக்க கக்கத்திலும் ஊன்று கோல் வைத்துதான் நடப்பாள். வீட்டிற்கு இவள்தான் மூத்தவள் என்றபோதும்,கூட பிறந்த இரண்டு பெண்களுக்கும் அப்போதே திருமணமாகிவிட்டிருந்தது.

 பள்ளிக்கூடம் பவானியின் வீட்டிற்கு அடுத்ததாகத்தான் இருக்கும். பள்ளியில் விளையாட்டுத் திடல் என்று ஒன்று இல்லாததால் பவானி வீட்டின் பின் புறம் விஸ்தாரமாய் கிடக்கும் இடத்தில்தான் பசங்க விளையாடுவது வழக்கம். பசங்களுக்குள் நடக்கும் சண்டைகளை தீர்த்து வைப்பது, விளையாட்டிற்கு நடுவராய் இருப்பது என பவானியும் அந்த நேரத்தில் அவர்களின் விளையாட்டில் கலந்துகொண்டு குழந்தைகளோடு குழந்தையாகிவிடுவாள். 

பள்ளியருகே உப்பு மாங்காய்,ஜவ்வு மிட்டாய்,வெள்ளரிக்காய் தேன் மிட்டாய் என மொத்த கடையையும் ஒரு கூடையில் அடக்கி உட்கார்ந்திருக்கும் ரெங்கம்மா கிழவியிடம் தேன் மிட்டாய்,கல்கோனா வாங்கி வரச் சொல்லி தினமும் முத்துவிடம் காசு கொடுத்துவிடுவாள். தேன் மிட்டாயை இவள் எடுத்துக்கொண்டு கல்கோனாவை காக்காக் கடி கடித்து பசங்களுக்கு பங்கு போட்டுத் தருவாள்.முத்து ஊருக்குப் போய் திரும்பும்போதும்கூட தன் அப்பாவின் பெட்டிக்கடையிலிருந்து நிறைய தேன் மிட்டாய்களைத்தான் பாவானிக்கு என்று கொண்டுவருவான். இப்படி அவளின் சிறுபிள்ளைத் தனங்களால் அவளை தங்கள் வயதை ஒத்த ஒருத்தியாகவே பாவிப்பார்கள் பள்ளிச் சிறுவர்கள்.

விடுமுறை நாட்களில் ஒரு வேலையும் ஓடாது இவளுக்கு.முத்துவும்கூட சனி ஞாயிறுகளில் அவனுடைய ஊருக்குப்போய் விடுவான்.எப்போது பள்ளிக்கூடம் திறக்கும் பிள்ளைகளோட விளையாடலாம் என்றே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். 
பசங்க விளையாடும் இடத்தில் சில சமயம் நெல்,கடலை இப்படி ஏதாவது தானியங்களையோ,வைக்கோல்,கடலைக்கொடி போன்ற தீவனங்களையோ காய வைத்திருப்பார்கள். அந்த மாதிரி நேரங்களில் பவானியின் வீட்டில் ஊழியம் பார்க்கும்  வேலன் பசங்களை அங்கே விளையாடவிடாமல் விரட்டுவான்.

”இங்கரே இப்ப என்னத்துக்கு அதுவொள வெறட்டுற, அப்புறம் அதுவொ எங்கிட்டு போய் வெளையாடுங்க, வைக்கதானே மிறிச்சா மாடு திங்கலன்னா சொல்லப்பொவுது, உன் வேலை பாத்துகிட்டுப் போ” என்பது போல வேலனை  ஏசுவாள். 

அப்போதெல்லாம் வேலன் “ஆமா நீ ஒரு ஆளு பெரியாத்தா, நான் திருப்பி அள்ளி வைக்க வாவா காய வச்சிருக்கேன். இப்படி அங்கிட்டு இங்கிட்டும் எரச்சு போட்டா அள்ளுறதுக்கு செரமமா இருக்குமா இல்லியா, நீ செறு புள்ளையிலயும் சேத்தி இல்ல, வளர்ந்த பொம்பளையிலயும் சேத்தியில்ல. அம்மா என்னையதான் பேசும், நீ ஒம்பாட்டுக்கு குந்தியிருப்ப” என்று அங்கலாய்த்துக்கொள்வான்.

இப்படி பசங்க தானியங்களை மிதித்து ,இரைத்து நாசம் செய்து வைக்கும் போதெல்லாம் தன் அம்மாவிடம் கெட்ட வார்த்தைகளால் வசவுகள் வாங்கிக்கொள்வாள். ஆனாலும் பசங்க விளையாடுவதற்கு எந்தத் தடையும் வராமல் பார்த்துக்கொள்வாள்.

பள்ளி முடிந்ததும்  பவானியின் வீட்டிற்குத்தான் ஓடுவான் முத்து. பவானியும் இவன் எப்போ வருவானென்று பார்த்துக்கொண்டே இருப்பாள். இவன் வந்த பிறகு இருவரும் அவர்களின் வீட்டு தோப்பிற்கு போவார்கள். அங்கே காய்த்திருக்கும் மாங்காய்,நெல்லிக்காய்,கொய்யாக்காய் என எதையாவது ஒன்றை பறித்துக்கொண்டு பம்ப் செட் அருகே இருக்கும் புளிய மரத்தின் தனிந்த கிளையில் அமர்ந்து ஊஞ்சல் போல மேலும் கீழுமாக கிளையை அசைத்து ஆடிக்கொண்டே இருவரும் எதையாவது பேசிக்கொண்டே தின்றுகொண்டிருப்பார்கள்.

பெரும்பாலும் சினிமாக் கதைகளைத்தான் பேசுவாள் பவானி. அவளுக்கு கார்த்திக்  படங்கள் என்றால் மிகப் பிடிக்கும். ’பாண்டி நாட்டுத் தங்கம்’ படம் பார்த்ததிலிருந்து கார்த்திக்கின் மேல் பைத்தியமாக இருந்தாள். இதே ஊஞ்சலில் அமர்ந்து  ”உன் மனசுல பாட்டுத்தான் இருக்குது” என்று கார்த்திக்கை நினைத்து உருகிப் போய் பாடியியிருக்கிறாள். இந்த மாதிரி சமயங்களில் ”நீயும் அந்த படத்துல வர அக்கா மாதிரியே அழகா இருக்கக்கா” என்பான் முத்து. அதுதான் அவளது எதிர்பார்ப்பாகவும் இருக்கும். முத்து அப்படி சொல்லும்போது கூடுதலாய் இரண்டு நெல்லிக்காய்கள் கிடைக்கும் என்றாலும் அவன் அதற்காக அவளை அழகியென்றும் சொன்னதில்லை. உண்மையில் அவளை அவனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். சும்மா சும்மா அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். அவளுக்கும் அது தெரியும். கமுக்கமாகச் சிரித்துக் கொள்வாள். விலகியிருக்கும் முடி கற்றைகளை காது மடல்களில் கதாநாயகி பாவனையிலேயே அவள் சரி செய்வது அவனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் என்று இவள் கவனித்து வைத்திருந்ததால் அடிக்கடி அதை செய்து அவன் இவளை ரசிப்பதை ரசிப்பாள்.தனது ஊனமே பிரதானமாய் தெரிந்து அனைவரும் பரிதாப பார்வைகளை தன் மேல் வீசுகிற போது முத்துவின் இந்த இயல்பினாலேயே அவனை அவளுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

முத்து  ஒரு முறை மாமரத்தின் உச்சியில் நின்று மாங்காய் பறித்துக்கொண்டிருந்தபோது பவானியின் அம்மா பார்த்துவிட்டு பவானியைத் திட்டினாள், “ஏண்டி சின்னப்புள்ளய அங்க தெக்க ஏறச்சொல்லியிருக்கிய கூறு இருக்கா, அவன் அம்மாச்சிக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிச்சு என்ன பண்ணுவான்னு தெரியாது ஆமா” என்றுவிட்டு, “ஏலேய் இறங்குறியா இல்லியா” என்று சத்தம் போட்டாள்.

இவளின் சத்தத்தில் பதறியவன் அவசர அவசரமாய் இறங்க முயல்கையில் மரத்தின் பாதியிலிருந்து சறுக்கி கீழே விழுந்தான். 

முட்டியில் கை,கால்களில் சிராய்ப்போடு விழுந்த கிடந்தவனைப் பார்த்து பதறி ஊன்று கோலை மறந்து ஒற்றைக்காலால் நொண்டி நொண்டி ஓடிவந்து அவனின் அருகே அமர்ந்தவள் , தன் அம்மாவை “உன் அண்டா தொண்டய வச்சி அலறியதுலதான் அவன் பயந்து விழுந்துட்டான்” என்று ஏசினாள்.
“ஊராமூட்டுப் புள்ளய மரத்துல ஏத்திவிட்டதுமில்லாம, என்னையவா பேசுர, ஆக்கி போடுறத தின்னுட்டு அடங்கி ஒடங்கி ஒரு இடத்துல குந்தாம பொழுதேனைக்கும் நண்டு சிண்டுவொளோடதான் ஆட்டம், வயசு ஆவுதே புத்தி வேண்டாம்” என்று திட்டிய பவானியின் அம்மா, அருகே ஓடிய வாய்க்காலில் படிந்திருந்த பொறுக்கு மண்ணை எடுத்து சிராய்ப்பில் தடவச் சொல்லி பவானியிடம் கொடுத்துவிட்டு , ”யய்யா ராசா ஒங்க அம்மாச்சிகிட்ட சொல்லிடாதய்யா” என்று முத்துவின் தாவாயில் கை வைத்தபடி சொன்னவள் தொடர்ந்து, “இனிமே இவனை அழச்சிக்கிட்டு இங்கிட்டு வா, இன்னொரு காலையும் முறிச்சு ஒக்கார வைக்கிறேன்” என்று மகளை மறுபடியும் திட்டிக்கொண்டே,”நேரமா வீட்டுக்குப் போய் சேருங்க” என்றபடி செடிகளுக்கு  தண்ணீர் பாய்ச்ச போய்விட்டாள்.

”முத்து, ரொம்ப வலிக்குதாடா” என்று கேட்டபடியே சிராய்ப்பில் பொறுக்கு மண்ணைத் தடவியவள். ”வேற எங்கினயும் அடிகிடி படலையே” என்று அவன் காலை இப்படி அப்படியுமாக மாத்தி பார்த்துக்கொண்டே “வந்துட்டா காட்டுச் செறுக்கி கத்திகிட்டே, புள்ளைக்கு நல்லா அடிபட்டுச்சு” என்று மீண்டும் தன் தாயை ஏசியவளின் கண் கலங்கியிருந்ததைப் பார்த்து சிராய்ப்பில் சின்னதாய் இருந்த வலியும் அவனுக்கு மறத்துப் போனதுபோல இருந்தது.

நினைவுகளில் மூழ்கி இருந்த முத்துவின் பார்வை அனிச்சையாய் மணிகட்டுத் தழும்பில்  விழுந்ததில் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை  படரத்தொடங்கியது.

“பெரியாத்தாதான் ஒங்க ஊரு சனத்த யார பாத்தாலும் ஒங்கள பத்தி விசாரிச்சுகிட்டே கெடக்கும். பெத்த புள்ளயாட்டமா அதுக்கு நெனப்பு” என்ற வேலனின் பேச்சில்  நிமிர்ந்தவன் ,“இப்பவும் நீ அங்கதான் பண்ணயத்துக்கு இருக்கியா?” என்றான்.

“இல்லீங்க, பயலுவொ தலையெடுத்த பின்னாடி பெருசா வேலை வெட்டிக்குன்னு போறதில்லை. பெரியாத்தாளுக்கு எதுனா கடை கன்னின்னு போவணும்னா தாக்கல் விடும். அதுக்கு இப்படி எதுனா ஒத்தாசை செய்யிறதோட சரி” என்றவன் தொடர்ந்து,”அங்கிட்டு வந்தா ஒரு எட்டு அதை பாக்காம வந்துராதிய பாவம். தாய் தாப்பன் போன பின்னாடி இப்ப பெரியாத்தா தனியாதான் பொங்கி சாப்பிடுது, நீங்கல்லாம் வந்து பாத்தா சந்தோஷப்படும்” என்றான்.

பெத்த தாயாட்டமா என்றதும் நினைவுகள் திரும்ப பின்னோக்கி ஓடியது,
தன் வீட்டில் விஷேசமாக என்ன செய்தாலும் இவனுக்கென்று எடுத்து வைத்துக் கொடுப்பாள். இன்னும் சொல்லப்போனால் இட்லி,தோசையெல்லாம் முத்துவின் அம்மாச்சியை பொருத்த வரையில் பொங்கல் தீபாவளி என்று பண்டிகை நாட்களில் செய்யப்படும் பலகார வகைகளில் ஒன்று. தினமும் பழைய சோறுதான் காலையில் ஊற்றி வைப்பாள். அப்படியிருக்க தன் வீட்டில் எப்போதெல்லாம் இட்லி,தோசையோ அப்போதெல்லாம் “பாவம்மா அந்த பய அந்த பெரியம்மா எப்பயும் பழய சோத்தையே போடுது” என்று தன் அம்மாவிடம் நயந்து பேசி இவனுக்கென்று கொஞ்சம் கொண்டு வந்து கொடுத்துவிடுவாள்.

இப்போது கரிசனத்தோடு பவானி பற்றிய நினைவுகளை அசைபோடுபவன்தான் ஒரு கட்டத்தில் அவளை பார்ப்பதே பாவம் என்பது போல நடந்து கொண்டான். அப்போதைய அவனின் செயலைக் குறித்து இப்போது சங்கடமாய் யோசிப்பது அவனின் முகத்தில் தெரிந்தது. 

ஒரு விடுமுறையின் போது ஊருக்குப் போய்விட்டு திரும்பிய போது பவானியைத் தேடிக்கொண்டு அவங்க வீட்டிற்கு  ஓடியவன், சற்று நேரத்திலேயே திரும்ப அம்மாச்சியின் வீட்டிற்கே ஓடிவந்து படபடப்போடு உட்கார்ந்திருந்தான்.

”என்னடா அக்காவ தேடிகிட்டு ஓடுன,பொசுக்குன்னு திரும்ப வந்து குந்தியிருக்க?” என்றாள் வீட்டைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாச்சி.

”உன் வேலைய பாரு” என்று கத்தினான். படபடப்போடு நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்த அவனின் அம்மாச்சி,

”இப்ப என்ன சொன்னேன்னு இப்படி கத்துறிய தொர, தென்னண்ட வீட்டு அம்மாச்சி வெரட்டிவிட்டுட்டாளா, ஒரு நேரம் போனோம் வெளையாண்டோம்னு இல்லாம பொழுதேனைக்கும் அங்கயே குடியிருந்தா அப்படித்தான் பேசுவாளுவோ, இங்கன செத்த தரிக்கிதா சூத்து, ஓடினியல்ல வாங்கிகிட்டு வா” என்றாள்.

“அந்த அம்மாச்சி ஒண்ணும் சொல்லல” என்றுவிட்டு அமைதியா உட்கார்ந்திருவன், சற்று நேரம் கழித்து, “அம்மாச்சி” என்றான்.

“ம்” என்றவள் தொடர்ந்து பெருக்கிக்கொண்டே வாசல் பக்கம் போனாள்.

”அம்மாச்சியோவ்” என்றான் சற்று உரக்க.

”சோறு போடவா?”

”வேண்டாம், நீ இங்க வாவே ஒன்ட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்”

”ஆமா, வேலை கிடக்கு ஒங்கிட்ட கதை கேக்க முடியாமத்தான் இருக்கேன்” என்றவள். தொடர்ந்து “ம் என்னான்னு சொல்லு?” என்றாள்.

“அது” என்று எச்சில் முழுங்கியவன், பவானி வீட்டை நோக்கி அனிச்சையாய் ஒரு பார்வையை வீசிவிட்டு, ”அந்த பவானி இருக்குல்ல அதுவும் அந்த வேலனும் வைக்க போரு இடுக்குல ஒண்ணா படுத்திருக்கவோ” என்றான்.

”ஏலேய்” என்று பதறிய அம்மாச்சி, ”இங்கரு ஒரு பொம்பள் புள்ளய அப்படியெல்லாம் சொல்லக்கூடாது” என்றவள். சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு குரலை தணித்து ”ஆமா நெசமாவாய்யா?” என்றாள். முத்துவிடமிருந்த படபடப்பு இப்போது அம்மாச்சியிடமும் தாவியிருந்தது. 

”சத்தியமா அம்மாச்சி நான் பார்த்தேன்” என்றான்.

அம்மாச்சிக்கு படபடப்பு எகிற ஆரம்பித்தது, ”இங்கரு ராசா யாருகிட்டயும் இதப் பத்தி மூச்சு விட்டுக்கக் கூடாது”. என்றவள் தொடர்ந்து படபடபோடவே,”கொல விழுந்து போவுமுடா, பண்ட ஒருத்திய இப்படி சாதிகெட்டவனோட பொழங்கினான்னு உசுரோட பொதச்ச ஊரு இது”. என்றவள். ”இங்கப் பாரு எவளாச்சும் எங்கிட்டாச்சும் போறாளுவோ பள்ளியொடம் உண்டு வீடு உண்டுன்னு கம்முன்னு இருக்கணும்” என்றவள். எங்கே தன் பேரன் யாருகிட்டயும் இதைச் சொல்லிவிடுவானோ என்று அன்று முழுக்க திரும்ப திரும்ப அவனிடம் பல விஷயங்களைச் சொல்லி பயமுறுத்தி தானும் பயந்து கொண்டிருந்தாள். 

அடுத்த நாள் பள்ளி மதிய இடைவேளையின்போது பிள்ளைகள் எல்லாம் பவானி வீட்டுத் திடலில் விளையாட சென்றபோது, முத்து மட்டும் போகவில்லை. முத்துவின் அம்மாச்சியிடம்,”என்ன பெரியம்மா ஒம்பேரன காலையிலிருந்து இங்கிட்டு காணும்” என்றாள் பவானி.

”தெரியலையேடி, அவன் ஊர்லேர்ந்து வந்தப்ப கிரிகிட்டி அடிக்கிற பேட்டு கொண்டுகிட்டு வந்தான். அதை தூக்கிக்கிட்டு வடக்கித் தெரு பக்கமா ஓடினான், அங்கிட்டு உள்ள பயலுவளோட விளையாட போயித்தான் போலருக்கு” என்றாள் எதுவுமே அறிந்திராத பாவனையில். 

“வந்தா நான் கூப்பிட்டேன்னு சொல்லு பெரியம்மா” என்றபடி போனாள்.
அவ்வளவுதான் அதன் பின் பவானி வீட்டுப்பக்கம் அவன் போவதை அறவே நிறுத்திவிட்டான். சில தடவை பவானியின் எதிரே தென்படுகையிலும் பட்டும் படாமல் எரிச்சலாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு எதையாவது சொல்லிவிட்டு ஓடிவிடுவான். அவன் எவ்வளவு பாராமுகமாய் இருந்தும், ”விளையாட்டுப் புள்ள அவன் சோட்டு பசங்களோடு விளையாட்டு நோக்கத்துல இங்கிட்டு வருவதில்லை” என்பது போலதான் பவானியின் நினைப்பு இருந்தது. முத்து அங்கே இருந்தவரைக்கும் எப்போதும் போல தன் வீட்டில் என்ன விஷேசம் என்றாலும் இவனுக்கு என்று எதையாவது கொண்டு வந்து கொடுத்துக்கொண்டேதான் இருந்தாள் பவானி.

இவன் அதை தொட்டுக்கூட பார்க்க மாட்டான். ”தூக்கி வீசு எங்கிட்டாச்சும்” என்று பவானி சென்ற பிறகு அம்மாச்சியிடம் சத்தம் போடுவான். தன் அம்மாச்சி வீட்டுப் பக்கம் பவானி சும்மா வந்தாலும்கூட ”அவ எதுக்கு இங்க வரா, அவ கூடயெல்லாம் பேதாத” என்று அம்மாச்சியைக் கண்டிக்கத் தொடங்கினான்.இந்த மாதிரி நேரங்களில் ”இங்கரே முதல்ல ஊரு பக்கம் ஒன்னைய வெரட்டிவிட்டாத்தான் சரிபடும், பெரிய பலி பாவத்துல கொண்டுவந்து விட்டுருவ போலருக்கு” என்று திட்டுவாள்.

”யாருங்க இது” என்ற தன் மனைவியின் குரலில் மீண்டும் நினைவு கலைந்தவன், ”எங்க அம்மாச்சி ஊரு” என்று சுருக்கமாய் வேலனைப் பற்றி தன் மனைவியிடம் கூறினான்.

”தம்பி செறு புள்ளயில அங்கதான இருந்துச்சு. அவுக அம்மாச்சி வீட்டுல இருந்தத விட எங்க குடியானவுக வீட்டுலதான் அப்பயெல்லாம் தம்பி இருக்கும்” என்று ஒரு மாதிரி அசடு வழிஞ்சிகிட்டே வேலன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே தூரத்தில் பஸ் வருகிற சத்தம் கேட்டு ,” பஸ் வர மாதிரி தெரியிது, நான் கெளம்புறேய்யா” என்றான்.

“கொஞ்சம் இருய்யா ” என்ற முத்து, வேலன் கேட்ட வெற்றிலை பாக்கோடு தேன் மிட்டாய் பாக்கெட் ஒன்றையும் எடுத்து வைத்தான்.

வண்டல் மண் கதைகள்-6

ஆலக்காட்டுக்கு எப்படியாலங்க போகணும்?” குரலைக்கேட்டு தனது டீக்கடை கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்த கோனார், படிச்சிக்கிட்டு இருந்த தினத்தந்தியிலிருந்து தலையை நிமித்தாம, மூக்குக் கண்ணாடிக்கும் புருவத்துக்கும் இடையில பார்வையை மட்டும் நிமுத்திப் பார்த்தார்.

வெள்ளையுஞ் சொள்ளையுமாக ஸ்ப்ளண்டர் ப்ளஸ்ல உட்கார்ந்தபடி கோனாரின் பதிலை எதிர்பார்த்துக்கிட்டு நின்னவனுக்கு ஒரு முப்பத்தஞ்சு வயசிருக்கும்.

“ஆலக்காட்டுக்கு வழி” என்று மீண்டும் ஆரம்பித்தவனுக்கு, “ஆலக்காட்டுக்கா, இந்தா இப்படியே ஆத்துக் கரையிலேயே போனியள்னா ரெண்டாவது பாலத்தோட தெக்கால திரும்பிக்கிருங்க” என்ற கோனார்,தொடர்ந்து “அந்தா அங்ன பஸ்டாப்ல கால்ல கட்டு போட்டுக்கிட்டு ஒக்காந்திருக்காரு பாருங்க, அவரு ஆலக்காடுதான், பாவம் ரொம்ப நேரமா பஸ்ஸுக்கு ஒக்காந்திருக்காரு, முடிஞ்சா அவரையும் ஏத்திக்கிட்டு போறியளா?” என்று நிழற்குடையில் உட்கார்ந்திருந்த சிவலிங்கத்தை காட்டிவிட்டார்.

“அதுக்கென்ன ஏத்திக்கிட்டாப் போச்சு” என்றவன் நன்றிங்கங்கிற மாதிரி கோனாரைப் பார்த்து தலையாட்டிவிட்டு வண்டியை பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கி விட்டான்.

நிழற்குடை கட்டையில் கால் ரெண்டையும் மடக்கி குத்துக்காலிட்டு ஐயப்பஞ்சாமி கணக்கா உட்கார்ந்தபடிக்கு பஸ் வராத எரிச்சல் உள்ளேயும், கொளுத்தியெடுக்கும் வெயில் வெளியேயும் சேர்ந்து அனத்தியதை, கையில் வைத்திருந்த குத்தாலத் துண்டைக் கொண்டு விசிறி விரட்டிக்கொண்டிருந்த சிவலிங்கம், ”ஆலக்காட்டுக்குத்தான போறிய? ஏறிக்கங்க” என்று யாரோ முன்ன பின்ன தெரியாதவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் , விசுறுவதை நிறுத்தி, குத்துக்காலை பட்டுன்னு தொங்கவிட்டு, அறிக்காத தலையை சொறிந்துமென மாறி, ”ஆமா, ஆலக்காட்டுக்குத்தான் போகணும், ஆனா தம்பி யாருன்னு புடிபடலியே” என்று வழிசலாய் சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கையிலேயே, ”ஆலகாட்டாரேய்ய்ய்ய்” என்ற கோனாரின் குரல் வரவும், திரும்பினான்.

தினத்தந்திக்குள்ள விரலை வச்சபடிக்கு கையை ஆட்டி ஆட்டி ”நாந்தான் சொன்னேன், ஏறிக்கங்க” ங்கிற மாதிரி சைகை செய்ததை புரிஞ்சிக்கிட்ட சிவலிங்கம், தலையை ஆட்டிக்கிட்டே இன்னும் பெரிசா வழிஞ்சபடி, வண்டியில் ஏறிக்கொண்டு, ”வரட்டுமா” ங்கிற மாதிரி பதில் சைகை காட்டினான்.

சட்டுன்னு தினத்தந்திக்கு பார்வையைத் திருப்பிய கோனார், வண்டியில ஏறிய சிவலிங்கத்திடமிருந்து நினைப்பைத் திருப்ப கொஞ்ச நேரம் பிடிச்சிச்சுங்கிறது, அவர் மொகத்தில தேங்கிக் கிடந்த சிரிப்பை வச்சே கண்டுக்க முடிஞ்சிது. மனசப் பய மனசு சின்னதா யாருக்கும் ஒரு ஒத்தாசை பண்ணாலும் என்னாமா பூரிச்சுப் போவுது.

”என்னா கால்ல கட்டு?” ஸ்பெளண்டர்காரன்தான் ஆரம்பிச்சான்.

“அதுவாப்பா, நாலு நாளைக்கி முந்தி எள்ளுக்கா அறிக்கையிலெ கட்டை குத்திப்புடிச்சு, ஓத்திரியம் தாங்காய்க்கல, அதான் ஓபில காட்டி மருந்து வச்சிக்கிட்டு வாறேன்” என்ற சிவலிங்கம்,”வெகு நேரமா குந்தியிருக்கேன் உள்ள போன பஸ்ஸு இன்னும் திரும்பல, சீர் கெட்டு பொயித்துதான்னு தெரியல, கால் சரியாயிருந்தாவா இப்படி குந்தியிருக்கேன், இந்நேரம் முனியங்கோயிலோட ஒத்தயடி பாதைய புடிச்சு வீட்டுக்கு போயி பழைய ஆளாயிருப்பேன்” என்றான்.

“சமையல் கான்ராக்டரு செல்லத்துரை இருக்காரே அவர தெரியுமா?”

“ஆமா சொல்லுங்க , அவ்வொ வீட்டுக்கிட்டதான் நம்ம வீடு, தொரய பாக்கத்தான் போறியளா?”

“ஆமாமா, நமக்கு ஊரு செவவிடுதி , இதுக்கு முந்தி ஒங்க ஊருக்கு வந்ததில்ல,ஆனா சமையல்காரர் நம்ம ஊருக்கு வந்து போவாரு, அப்புடி பழக்கம்” என்று நிறுத்திக்கொண்டான் ஸ்பெளெண்டர்.

எதுக்காகப் பாக்க போறான் என்று சொல்லுவான்னு எதிர்பார்த்த சிவலிங்கத்துக்கு மேற்கொண்டு ஒண்ணுஞ் சொல்லாம வண்டிய ஓட்டிக்கிட்டு போய்க்கிட்டு இருந்தவனின் செயல் கொஞ்சம் ஏமாத்தத்தை தந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரம் கம்முன்னு வந்த சிவலிங்கம், “வீட்ல கல்யாணம் காச்சியா இருக்கும், சமையலுக்கு ஆடரு கொடுக்க போறிய போலருக்கு?” என்று மறுபடியும் ஆரம்பிச்சான். தனக்கு சம்பந்தமில்லாத விஷயந்தான்னாலும் மனுசப்பய மனசாச்சே, சும்மா இருக்க விடுமா,அதான் ஒரு கொக்கியைப் போட்டான்.

“கல்யாண விசியந்தான் , ஆனா சமையலுக்கு ஆடரு கொடுக்கப் போவல, வேற ஒரு விசியமாப் போறேன் ” என்று மறுபடியும் சிவலிங்கத்தின் ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிட்டு கப்சிப்புன்னு வண்டியை ஓட்டிக்கிட்டு போனான்.

”சரி, இதுக்கு மேலயும் நோண்டிக் கேட்டா அசிங்கமா போயிரும்” என்று நினைத்த சிவலிங்கம், ”அவனா சொன்னா கேட்டுக்குவோம்”ங்கிற மாதிரி மேற்கொண்டு பேசாமல் வந்தான்.

சிவலிங்கத்தின் நெனப்பு சரியாவே இருந்துச்சு, “செல்லக்கோட்டைக்காரரு சுந்தரம்னு , ஒங்கூர்ல பொண்ணு எடுத்தவரு, அங்கய பொண்ணோட காணியா இருக்காராம்ல, அவரு வீடு எங்ன இருக்கு?” என்று மீண்டும் ஆரம்பித்தான் ஸ்ப்ளெண்டர்.

“ஆமாமா, வடக்கி வீட்டு சுந்தரம், நம்ம வீட்டுக்கு பத்து வீடு தள்ளிதான் அவ்வொ வீடு. சொல்லுங்க தெரியும்”

“எப்புடி குடும்பம்”

என்ன திடீன்னு வடக்கி வீட்டப் பத்தி விசாரிக்கிறான் என்று யோசிச்சிக்கிட்டே,”ம்ம் நல்ல குடும்பம்தான், பத்து பாஞ்சு மா நெலம் இருக்கு, முந்தி கொஞ்சம் நொடிச்சி போயிருந்தவோ, இப்போ சுந்தரம் தலப்பட்டு கொஞ்சம் காசு பணம்னு பச புடிப்பாத்தான் இருக்கவோ” என்று சொன்னவன், “ஆமா,எதுக்கு இப்போ அவ்வூட்ட பத்தி விசாரிக்கிறிய , கல்யாண விசியும்னு வேற சொன்னிய , அவ்வூட்டு பொண்ண கேக்கப் போறியளோ?” என்று விசியத்தை நெருங்கிவிட்ட திருப்தியில் கேட்டான்.

“அதான் பட்டுன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டியளே, நம்ம தம்பி ஒருத்தனுக்கு பொண்ணு பாத்துக்கிட்டு இருக்கோம், பாப்பாநாட்டு புரோக்கர்கிட்ட அந்தப் பொண்ணோட சாதகம் இருந்திச்சு, அதான் காண்ட்ராக்டர் செல்லத்துரைக்கிட்ட சாரிச்சிட்டு போவலாம்னு வந்தேன்”.

“அப்படி சொல்லுங்க சேதிய ” என்ற சிவலிங்கம் , ”நல்ல்ல்...ல குடும்பம்தான்” என்று இழுத்து, ”எதுக்கும் தொரைக்கிட்டயும் கொஞ்சம் நல்லா சாரிச்சுகிடுங்க” என்று ஒரு மாதிரி சொன்னான்.

“என்னங்க இன்னமுட்டும் நல்ல குடும்பம்னிய, இப்ப என்னமோ இழுத்தாப்ல பேசுறிய”

“அப்படியில்ல, கல்யாண விசியம் எதுக்கும் ஒண்ணுக்கு ரெண்டு தடவ சாரிச்சிக்கிறது நல்லதுன்னு சொல்றேன்” என்ற சிவலிங்கத்தின் பதிலில் ஏதோ விசியம் இருப்பதை புரிஞ்சிக்கிட்ட ஸ்ப்ளெண்டர்,

“இங்கருங்க ஏதோ இக்கு வச்சே பேசுறிய, என்னான்னு சொல்லுங்க, நீங்களே சொல்றிய நல்லா சாரிச்சுகிடுங்கன்னு,தெரிஞ்சத சொல்லலாம்ல” என்று சேதியில கவனமா இருந்தவன் ரோட்டில் இருந்த சின்னக் குழியை கவனிக்காம வண்டியை விட்டுவிட்டான்.

வண்டி குழியில் இறங்கி ஏறி தடுமாறியதில், ”என்னத்த ரோடு போடுறாய்ங்க, ஒரு மழைக்கு தாங்கலைங்கிது, ரோட்ல ஆரம்பிச்சு புள்ளய படிக்கிற பள்ளியோடம் வரைக்கும் இந்த பவுசுலதான் இருக்கு” என்று பேச்சை மாத்தினான் கேட்டக் கேள்விக்கு புடிகொடுக்காத சிவலிங்கம்.

இந்த முறை ஸ்ப்ளெண்டருக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை, “ அது இருக்கட்டும்ங்க, இப்ப நம்ம பேசிட்டு இருந்த விசியத்துக்கு வாங்க, எதுவானாலும் பட்டுன்னு தேங்கா ஒடச்ச மாதிரி சொல்லுங்க” என்று சொன்னவன் வண்டியை அருகில் இருந்த நாவ மரத்துக்கிட்ட நிறுத்தினான்.

”வசதி வாய்ப்புல கூட கொறச்சு இருந்தாலும் பிரச்சனை இல்லை, கௌரவமான குடும்பமா இருந்தாப் போதும், வேற பெருசால்லாம் எதிர்பார்ப்பு இல்லங்க, பொண்ணு கிடைக்கிறது ரொம்பக் கடுசா இருக்குல்ல அதான்” என்றவன், பாக்கெட்டிலிருந்து கோல்ட் ஃப்ளேக் ஒண்ணை எடுத்து பத்த வச்சபடி, ”பொண்ணு எதுவும் அப்படி இப்படி ” என்று இழுத்தான்,

“சே சே பொண்ணு மேலயெல்லாம் கொற சொல்ல வாய்க்காது, ஆனா..” என்ற ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்த சிவலிங்கம், பட்டுன்னு சுதாரிச்சு “ யார பத்தியும் நாம ஒண்ணு சொன்னம்னு இருக்கப்டாது, என்னைய கேக்காதிய, அதான் தொரைய பாக்கப் போறியல்ல அங்க கேட்டுக்கிருங்க" என்று மடையடச்சு பேசினான்.

"சரிங்க என்னத்தையோ மறைக்கிறிய, நல்ல விசியமா இருந்தாத்தான் சொல்லியிருப்பியளே, அப்புறம் என்னத்த நான் அங்க வந்து சாரிக்கிறது" என்றபடி புகையிற சிகரெட்டை கையில் வச்சபடிக்கே கட்டைவிரலால் நெத்தி வேர்வையை வழிச்சு சுண்டிவிட்டவனின் பார்வை கீழே எதுவுமே இல்லாத கட்டாந்தரையில் குத்தியிருந்தது, அவன் தீவிரமான யோசனையில் இருப்பதைக் காட்டியது.

”எங்கே இவன் இங்கிட்டாலயே திரும்பிருவானோ, வெயிலு வேற உச்சிக்கு வந்திடுச்சு” என்று தனக்குள்ளயே குழம்பிக்கிட்டு இருந்த சிவலிங்கம், " அடியெடுத்து வைக்கறதே பெருஞ் செரமமா இருக்கு" என்று தன்னை இப்படியே விட்டுவிட்டு போய்விடக்கூடாதேங்கிற கவலையில் கொஞ்சம் கூடுதலாய் வலியை வெளிக்காட்டியபடியே கிழே மறுபடியும் ஐயப்பஞ்சாமியாய் உட்கார்ந்தான்.

ஏதோ ஒரு முடிவு எடுத்தவனாய் அவசர அவசரமாய் மிச்ச சிகரெட்டையும் இழுத்துவிட்டு சிகரெட் துண்டை கீழேப் போட்டு, அட்டப் பூச்சியை நசுக்குவது மாதிரி காலை வழட்டி நெருப்பை அணைச்சவன், கட்டியிருந்த வேட்டியை கொஞ்சம் லூஸாக்கி மறுபடியும் இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டு, "சரி ஏந்திரிங்க, வந்தது வந்துட்டேன் ஒங்கள ஊர்ல விட்டுட்டு கெளம்பறேன்" என்றதும் அவசர அவசரமாய் வண்டியில் ஏறிக்கிட்டான் சிவலிங்கம்.

கரடி பத்தை பாலம் வர்ர வரைக்கும் எதுவுமே பேசிக்கல ரெண்டு பேரும். இந்த இடம் வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணிட்டாலும் அட அப்படி என்னத்தைத்தான் இந்த ஆளு மறைக்கிறாங்கிறதை தெரிஞ்சிக்க ஸ்ப்ளெண்டருக்கு ஆர்வம் வந்திடுச்சு. அவன் மட்டும் என்ன வானத்திலேர்ந்தா குதிச்சான், மனுஷப்பயதானே,

“இந்த பாலத்திலதான் திரும்பணுமா?”என்று ஸ்ப்ளெண்டர்தான் மறுபடியும் ஆரம்பிச்சான்.

”இல்ல இல்ல, அடுத்த பாலம், நீங்க அங்னயே விட்டுட்டியள்னாகூட போதும்”

"இந்த இடம் சரிப்படாதுன்னு பட்டுடுச்சுங்க, இருந்தாலும் என்னா ஏதுன்னு தெரியாம போறோமேன்னுதான் கொஞ்சம் இதுவா இருக்கு" என்று ஒரு கொக்கியைப் போட்டான்.

தன்னைக் கொண்டு வந்து விடுவதற்காக இவ்வளவு தூரம் மெனக்கெட்டு வரானே ,விசியத்தை சொல்லிடுவோமா என்று கொஞ்சம் குழம்பியபடியே வந்துக்கிட்டு இருந்த சிவலிங்கத்துக்கு, அவன் மறுபடியும் இப்படிக் கேட்டதும் வடி மடையை வெட்டிவிட்ட மாதிரி கடகடன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டான்.

“தம்பி , நீங்க பாக்கப் போற பொண்ணோட அம்மா கொஞ்சம் அப்படி இப்படி, பாஞ்சு இருவது வருஷத்துக்கு முந்தி கண்ணுச்சாமின்னு மேக்கித்தியான் ஒருத்தன் அவ்வொ வீட்டுல இருந்து வேல வெட்டி செஞ்சிக்கிட்டு இருந்தான், அவனோட பழக்கமாயி பொறந்த புள்ளதான் நீங்க பாக்கப்போற பொண்ணு. இந்த விசியம் வெளில தெரியறதுக்கு முந்தி, நம்ம சாதிக்கார பயலான தாய்,தாப்பன் இல்லாத இந்த சுந்தரத்துக்கு சொத்த எழுதிவச்சு, நாலாம் பேருக்குத் தெரியாம மூடி மறச்சி கல்யாணம் பண்ணிவச்சிட்டாய்ங்க, ஊருக்குள்ள அரச பொரசலா ஒண்ணு ரெண்டு பேருக்குத்தான் இந்த விசியம் தெரியும்” என்றவனுக்கு சட்டுன்னு ,தான் சொன்ன விசியத்தை எங்க ஸ்ப்ளெண்டர் யாருகிட்டயும் சொல்லிப்புடுவானோங்கிற பயம் வந்திடுச்சு. தனக்கு தேவையில்லாத விசயங்கள்ல தலையைக் கொடுத்துப்புட்டு பிறகு யோசிக்கிறதுதானே மனசப்பய குணம். இப்போ சொன்னதை யாருகிட்டயும் சொல்லிடக்கூடாதேங்கிற எண்ணத்தில் ஸ்ப்ளெண்டரை குளுமைப் படுத்த ”உங்களப் பாத்தா பெரிய இடத்து புள்ள மாதிரி தெரியிது ,அதான் உங்க நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன்” என்று சொல்லி முடிக்கவும், ஆலக்காட்டு பாலம் வரவும் சரியா இருந்துச்சு.

“தம்பி இப்படியே நிப்பாட்டிக்கிருங்க, நான் எறங்கிக்கிறேன்” என்ற சிவலிங்கம், ”உங்களுக்குள்ளயே வச்சிக்கிடுங்க தம்பி, நான் சொன்னேன்னு தெரிஞ்சா பொல்லாப்பாயிரும்” என்று வெளிறிய முகத்தோட சொன்னான்.

“சே சே, நான் யாருக்கிட்டயும் விட்டுக்கிற மாட்டேன், நல்ல வேளை, விசியத்தை சொன்னிய, சரி பாத்துப் போங்க” என்று சிவலிங்கத்தை இறக்கிவிட்டுவிட்டு ஒரே முறுக்காய் முறுக்கி மின்னல் வேகத்தில் பறந்தான் ஸ்ப்ளெண்டர்.

செட்டியார் கடையில் வெத்தலை சீவல் வாங்கிக்கிட்டு வீட்டுக்கு நடையை கட்டிய சிவலிங்கத்துக்கு, வீட்டுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி வந்தப்பவே அவன் பொண்டாட்டி ஒப்பாரி வச்சு அழவுற சத்தம் கேட்டுச்சு, சட்டுன்னு குழப்பமான சிவலிங்கம் நடையை விரட்டி வீட்டைத் தொட்டதும், அவன் பொண்டாட்டி இன்னும் சத்தமாய் ,”ஏங்க, இந்தப் பய வடக்கி வீட்டுக் குட்டிய இழுத்துக்கிட்டு ஓடிட்டானாம்ங்க” என்று வாசலுக்கு ஓடி வந்தாள் தலைவிரி கோலமாய்.

சிவலிங்கம் சுத்தி முத்தியும் பாத்தான்,பக்கத்து வீட்டு பரமசிவம் வைக்கோல் புடுங்குற மாதிரி, கண்ணை வைக்கோல் போர்லயும் கருத்தை சிவலிங்கத்து வீட்லயுமா வச்சி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான். தெரு பைப்புல தண்ணி புடிச்சிக்கிட்டு இருந்த காரவீட்டு சரசு, நீர் கடுப்புல சொட்டு மூத்திரம் வர கணக்குல பைப்ப கொஞ்சமா திருப்பி வச்சிக்கிட்டு தண்ணி புடிக்கிற மாதிரி நின்னுக்கிட்டிருந்தா. பாலக்கட்டையில ஒக்காந்துக்கிட்டு வேற என்னத்தையோ பேசிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி இருந்த இளவட்டப் பயலுக சிவலிங்கத்தைப் பார்த்ததும் ஆர்வமானதை எல்லாம் கவனிச்சவன்,தம் பொண்டாட்டி கன்னத்துல ஓங்கி ஒரு அறையை விட்டு ”இப்ப என்ன எழவா விழுந்திடுச்சுன்னு ஒப்பாரி வக்கிற, மத்த நாயிவொ மாதிரி,கண்ட சாதிக்குள்ளயுமா போயி நொழஞ்சான், சாதிக்காரியோடதான போயிருக்கான்,போயி சோலியப் பாருடி” என்று மிகச் சாதாரணமாய்ச் சொல்லிவிட்டு நெனப்போட பவுசு மூஞ்சில தெரியுங்கிறதையெல்லாம் பொய்யாக்கி எப்பயும்போல வெத்தலைப் பொட்டலத்தைப் பிரிச்சபடி திண்ணையில் உட்கார்ந்தான்.

#வண்டல்_மண்_கதைகள்

வடு

ரத்தினத்தம்மாவை இப்படி ஒரு கோலத்தில் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. என்னைவிட அதிர்ச்சியில் இருந்தாள் அம்மா.

 ரத்தினத்தம்மா எங்கள் ஊருக்கு வந்த அந்த நாள் எனக்கு இப்பவும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது . இருபது வருடங்களுக்கு முன், ஒரு மூங்கில் கூடையில் துணிமணிகள், சமையல் பாத்திரங்கள் என வைத்துக்கொண்டு கலைந்து போன தலையோடும் கசங்கிய சேலையோடும் ஐம்பது வயசு மதிக்கத்தக்க தோற்றத்தில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகில் இருந்த சாவடியில் அமர்ந்திருந்தவளை பைத்தியமோ என்று பார்த்தவர்கள் கிசுகிசுத்துப்படி தயங்கிக்கொண்டிருக்க அம்மாதான் அவளின் அருகே சென்று விசாரித்தாள்.

அந்நியர்களிடமும் நீண்ட நாட்கள் பழகியதொரு சினேகத்துடன் பேசும் இயல்பு அம்மாவிற்கு. வருடத்திற்கு ஓரிரு முறை ஊருக்குள் வரும் அம்மிக்கல் கொத்துகிறவர்கள், ஊசிமணி பாசி மணி குறத்திகள், ஈயம் பூசுபவர்கள் என   இப்படி யார் வந்தாலும் அம்மாவைப் பார்த்து நலம் விசாரிக்காமல் செல்வது கிடையாது. அம்மாவும் அவர்கள் ஒவ்வொருத்தரின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் பெயர்களிலிருந்து சகலத்தையும் அறிந்து வைத்திருப்பாள். அவர்களின் நலம் குறித்து அக்கறையாய் விசாரிப்பாள், வாஞ்சையான இவளின் பேச்சிற்கு  மனக் கஷ்டத்தோடு வருபவர்களின் மனதை லேசாக்கிவிடும் வல்லமை இருந்தது.

"எந்தூரும்மா? என்ன இப்படி வந்து ஒக்காந்திருக்கிய" என்று அம்மா கேட்டதற்கு லேசாய் தலையாட்டி சிரித்தாளேத் தவிர எதுவுமே சொல்லவில்லை. சுற்றி நின்ற சின்னப் பசங்களான நாங்க  "கிறாக்கு, எந்தூருன்னு கேட்டா சிரிக்குதுடா” என்று ஒரு சேர சத்தமாய்ச் சிரிக்கவும் , ”ஏ பாளயங்களா செத்த போறியளா அங்கிட்டு” என்று எங்களை விரட்டிய அம்மா, ”பாரு கண்ணு முழியெல்லாம் கெறக்கம் தட்டிக் கெடக்கு, எதாச்சும் சாப்புடுறியளாம்மா” என்று கேட்டாள். வேண்டாம் என்பதாய் தலையசைத்தவளை அம்மா விடவில்லை, ”கொஞ்சூண்டு நீராரமாச்சும் கொண்டு வரட்டா” என்றாள். எதுவும் சொல்லாமல் கீழே குனிந்து புடவை தலைப்பில் இருந்த மண்ணை தட்டிவிட்டுக்கொண்டிருந்தவளின்  கண்களிலிருந்து சுருக்கென கண்ணீர் வந்ததைப் பார்த்ததும்,”யாத்தே! ஏம்மா அழுவுறிய, இந்தா இருங்க”  என்றபடி வீட்டுக்கு ஓடிய அம்மா, ஒரு கிண்ணத்தில் கஞ்சியோடு வந்தாள். கஞ்சியை வாங்கிக்கொள்ள  பெரிதாய் தயங்கியவளை, ”முதல்ல இந்தக் கஞ்சியக் குடிச்சிட்டு பசியாறும்மா” என்று கிண்ணத்தை அவளின் அருகில் வைத்துவிட்டு, ”நான் அப்புறமா வந்து எடுத்துக்குறேன் , செத்த படுத்து எந்திரிங்க, அலுக்கையா இருக்கும் பாவம்” என்றபடி  சென்ற அம்மாவின் பேச்சில் கொஞ்சம் முகம் தெளிவடைந்திருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, சாப்பிட்ட கிண்ணத்தைக் கழுவி எடுத்துக்கொண்டு எங்கள் வீட்டை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தவளை பார்த்த நான், கொல்லைப்புறத்தில் மாட்டிற்கு தண்ணீர் வைத்துக்கொண்டிருந்த அம்மாவிடம் ஓடினேன். ”யம்மோவ், அந்த கிறாக்கு இங்க வருதும்மா” என்ற என்னை,”கிறாக்குன்னு நீ கண்டிய”என்றபடியே நருக்கென தலையில் கொட்டிய அம்மா,”பள்ளியொடத்துக்கு ஓடு” என விரட்டினாள்.

”என்னம்மா சாப்டியளா” என்றபடியே வாசலுக்கு வந்த அம்மா , ”ஒக்காரும்மா ” என்று அருகில் இருந்த புங்கை மரத்து நிழலில் கிடந்த மணலில் தானும் உட்கார்ந்துகொண்டு புதிதாய் வந்தவளுக்கு ஒரு சினேகமான சூழலை உருவாக்கினாள். ரொம்ப நேரமாக அம்மா அவளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு நான் பள்ளிக்கூடம் சென்று திரும்பி வந்து பார்த்தபோது அம்மாவோடு கொல்லைப்புறத்தில் வாழைக்கு கீங்கட்டை வெட்டிக்கொண்டிருந்தாள். விதைக் கடலை வாங்கச் சென்றிருந்த அப்பாவும் அப்போதுதான் வந்திருந்தார், ரத்தினத்தம்மாவை  யாரென புரியாமல் பார்க்கவும்,  சிரிச்சபடியே ஆரம்பித்த அம்மா, “இது பேரு ரத்தினத்தம்மாளாங்க, பொழைக்க வந்துருக்கு, மருத பக்கமாம், வெவசாய வேலையெல்லாம் செய்யுமுனுச்சு அதான்” என்று இழுத்தாள்.

 ”அதுக்கென்ன சந்தோஷமா இருந்துட்டு போவட்டும்” என்ற அப்பா, ரத்தினத்தம்மாவிடம், ”சங்கட பட்டுக்காம இரும்மா,ஒன்னும் பயமில்ல”  என்றதைக் கேட்ட ரத்தினத்தம்மா, பெரிதாய் கைகூப்பி தனது நன்றியைச் சொன்னாள்.

அன்போ வம்போ எதுவாயினும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படையாய் காட்டிவிடுகிற கிராமத்து மனிதர்களுக்கு நகரத்து மனிதர்களைப்போல சக மனிதர்களை எடுத்த எடுப்பில் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாத காலகட்டம் அது.ரத்தினத்தம்மா, சாவடியிலேயே ஒரு ஓரத்தில் நான்கு மரத்தூண்களில் சேலையைக் கட்டி ஒரு மறைவை உண்டாக்கி தங்கிக்கொண்டாள். அருகில் இருக்கும் ஒதிய மர நிழலில்தான் சமையல் செய்துகொள்வாள். எங்கள் வீட்டிற்கு மட்டுமல்லாது ஊரில் எல்லோர் வீட்டிற்கும் கூலி வேலைக்குச்  செல்ல ஆரம்பித்து மெல்ல மெல்ல ஊரில் ஒருத்தியானாள். எல்லோர் கூடவும் சகஜமாய் பழகி வந்தாலும் அவளின் குடும்பத்தை பற்றியோ , ஏன் இப்படி இந்த வயதில் வந்து கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்? என்பது பற்றியோ யாருக்குமே தெரியாது. எப்படி கொக்கிப் போட்டுக் கேட்டாலும் பெரும்பாலும் வெறுமையா சிரிச்சு சமாளித்துவிடுவாள்.

எங்கே வேலைக்குச் சென்றாலும் சாயங்காலமானால் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து அம்மாவோடு பேசிக்கொண்டிருப்பதை வழக்கமாக வைத்திருந்தாள். திருவைக் கல்லில் உளுந்து உடைத்துக் கொடுப்பது, புளி குத்திக்கொடுப்பது என அம்மாவிற்கு ஏதாவது கைவேலை வாங்கிச் செய்வாள். ஏதேனும் விஷேசமான சாப்பாடு செய்திருந்தால் சாப்பிடச் சொல்வாள் அம்மா. எதையாவது சொல்லி ”இன்னொரு நாள் சாப்பிட்டுக்கிறேன்” என மறுத்துவிடுவாள். 

ஊரில் யார் வீட்டிலும் தேவை விஷேசம் என்று சாப்பிடக் கூப்பிடும்போது. மறுக்காமல் போய் சாப்பிடுவாள், ஆனால் மொய் எழுதிவிட்டு வருவாள். ” நீ என்ன தேவ செய்யப்போறேன்னு மொய் வக்கிற, ரொம்பத்தான் பண்ணிக்குவ” என்று அம்மாக்கூட ஒரு முறை சற்று கோபமாய் கேட்டாள் ரத்தினத்திடம். அதற்கு “எப்படிம்மா வெறுங்கைய வீசிட்டு போயி சாப்புட்டு வரது, அது சுத்தப்பட்டு வராதும்மா, அப்படியே பழவிருச்சு ” என்றாள்.

ரத்தினத்தின் இப்படியான பேச்சுகளில் இருந்து ,அவள்  நன்றாக வாழ்ந்த குடும்பத்து பொம்பளை, ஏதோ சண்டையில் வீட்டை விட்டு வந்திருக்கிறாள் என்பது போல சில விஷயங்களை அம்மா கிரகித்து வைத்திருந்தாள்.

ரத்தினத்தம்மா தனது உடம்புக்கு ஏதாவது சின்னதாய் அசௌகரியம் என்றாலும் யாரின் உதவியையும் எதிர்பார்க்காமல் பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் அரசு மருத்துவமனைக்கு சென்று மாத்திரை வாங்கி வைத்துக்கொள்வாள். தன்னுடைய நிலையில் தனது உடல் நலம் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவள் நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தாள். ஆனாலும் வயோதிகத்துக்கு எந்த மருந்து என்ன செய்யும், வருஷம் கிடுகிடுவென ஓடியதில் அடிக்கடி காய்ச்சல் தலைவலி என்று ஏதாவது அவளைப் படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அதையும் மீறி சமாளித்துக்கொண்டு வேலைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தாள். தனது உடல் நலம் சரியில்லை என்று ஊணர்ந்த பின் அடிக்கடி ”இப்படியே நட ஒடயா இருக்கையிலேயெ கொண்டுகிட்டு பொயித்துன்னா தேவலாம்” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள்.

இவள் இங்கிருப்பதை இனியும் காலம் கடத்தாமல் அவளின் சொந்த பந்தங்களுக்கு தகவலாவது சொல்லிவிடலாம் என  நினைத்து  சில நேரங்களில் ஜாடையாக அட்ரஸ் கேட்டும் பார்த்தாள் அம்மா. ”என்னை மீறி முடியாம கெடக்குற மாதிரி நெலம வந்தா நான் போயிக்குறேம்மா, அப்படியே  நான் இங்கனயே செத்தா  நீங்க என்னய தூக்கி போட்ற மாட்டிகளா? ” என்று சிரிப்பாள். 

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு நாள் திடிரென்று மயங்கி ரோட்டிலேயே விழுந்து கிடந்தவளை அங்கே இருந்தவர்கள் ,எங்கள் வீட்டிற்கு தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள்.  “இனி நீ வேலைக்கு போக வேண்டாம் இங்கன சும்மா இரு ஒனக்கு தேவையானத நான் செய்யறேன்” என்று அம்மாதான் ஆறுதலாய்ப் பேசி கவனித்துக் கொண்டாள்.

மூன்று நாட்களில் இயல்பானவள், அம்மாவை அழைத்து நிறைய பேசினாள், “சொத்து பத்துன்னு நான் தேடுனத  விட்டுட்டு இங்கன கெடக்கேன், கேட்கக்கூடாத ஒரு சொல்லு, பொறுக்க முடியல, சொல்லு பொறுக்காத செம்மம்” என்றவள் அம்மாவின் கையை இறுக பற்றி கண்ணில் ஒத்திக்கொண்டு,” ஏம்மா ஒனக்கே ஆராச்சும் இனி ஒக்கார வச்சு கஞ்சி ஊத்துவாகளான்னு நெனைக்கிற வயசு, உன்னைய நான் கஷ்டப்படுத்தலாமா” என்றவள். ”என்னைய மருத பஸ்ல ஏத்தி மட்டும் விட்டுறச் சொல்லு,ஊருக்கு போயிக்கிறேன்,இனியும் எனக்கு என்ன வைராக்கியம் வேண்டி கெடக்கு” என்றாள். நான்தான் அவளை மதுரைக்கு பஸ் ஏற்றிவிட்டேன்.

இதோ இன்று,  ராமேஸ்வரம் கோயிலில் சாமி தரிசனம் முடித்துவிட்டு, கோயிலுக்கு  வெளியில் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு சில்லறைக் காசுகளை எடுத்து வரிசையாக போட்டுக்கொண்டு வந்தபோதுதான் வரிசையின் கடைசியில்  எங்கோ வெறித்தபடி உட்கார்ந்திருந்த ரத்தினத்தம்மாவைக் பார்த்து இப்படி அதிர்ச்சியாகி நிற்கிறேன். சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றவன் அவளை நோக்கிச் செல்ல எத்தனித்தேன், வேண்டாம் என்பதாய் எனது கையைப் பிடித்த அம்மா, அவசரமாய் வேறுபக்கமாய் இழுத்துச் சென்றாள். 

வண்டல் மண் கதைகள்-5

காட்டாத்துப் பாலத்துக்கிட்ட விறகுக்கு கருவக்குச்சிகள வெட்டி கட்டி வச்சிக்கிட்டு, கட்டு ரொம்பக் கனமா இருக்கவும், சொம தூக்கிவிட யாராச்சும் ஆளு வருதான்னு இலுப்பமர நெழலுல ஒக்காந்து பாத்துக்கிட்டிருந்த மல்லிகாவுக்கு நாப்பத்தஞ்சு வயசு இருக்கும். கெச்சலா,பாதிக்கு மேல நரச்சத் தலையோட இருக்கிறவள பாத்தா இன்னும் ஒரு நாலஞ்சு வயசு சேத்து சொல்லலாங்கிற மாதிரி இருப்பா. பாட்டாளி பொம்பள, ஒரு நிமிஷம் சும்மா ஒக்காந்து பாக்க முடியாது. எதையாவது பரபரன்னு செஞ்சுகிட்டேதான் இருப்பா.

எங்கயோ எட்டி ட்ராக்டர் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சே ஒழிஞ்சி ஆளுவொ ஒருத்தரும் தெம்படல. மரத்த அடச்சு நின்ன நெழல வச்சு "மணி பண்ணெண்டு ஆச்சு"ன்னு தனக்குத்தானே முனகியவ, தாலிக்கொடியில இருந்த ஊக்குல ஒண்ணக் கழட்டி காலுல குத்தியிருந்த முள்ள எடுக்க ஆரம்பிச்சா.

ஒரு காலை நீட்டி, முள்ளு குத்துன காலை, நீட்டுன காலின் தொடையில மடக்கி வச்சு, முள்ளு அறுவுதான்னு மெல்லமா தடவிப் பாத்தா. முள்ளு அறுவவும் ஊறுகாய தொட்டு நக்குற மாதிரி ஆக்காட்டி வெரலால எச்சியத்தொட்டு, அறுவுன எடத்தில தொடச்சு பாக்கவும் பாதத்துக்குள்ள மச்சங் கெடக்குற மாதிரி பளிச்சுன்னு தெரிஞ்சிச்சு முள்ளு.

ஊக்கால மெல்லமாக் குத்தி அப்படியும் இப்படியுமா களஞ்சி விட்டதும் முள்ளு கொஞ்சம் தளந்து வரமாதிரி இருந்துச்சு. கட்ட வெரலுக ரெண்டையும் முள்ளு குத்துன எடத்துக்கு அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமா வச்சு வலட்ட ஆரம்பிச்சா. கட்டுக்கேணி செங்கல்லு இடுக்கிலிருந்து, பாம்பு தலையை நீட்டுற மாதிரி, கதக்குன்னு வெளில எட்டிப் பார்த்த முள்ளை, வெடுக்குன்னு புடுங்கி,” எத்தத்தண்டி குத்தியிருக்குன்னு பாத்தியன்ன; மொவரையும் தன்னான”ன்னு முணுமுணுத்துக்கிட்டே, முள்ள வீசி எறிஞ்சிட்டு மறுபடியும் ரோட்டுல ஆளு வருதான்னு பாத்தா. யாரும் வர்ற மாதிரித் தெரியல. கையி தன்னாப்புல கால்ல இன்னும் முள்ளு தச்சிருக்கான்னு தடவிக்கிட்டிருந்துச்சு.

முள்ளுத்தச்சக் காலில் இன்னும் முள்ளு இருந்தா களஞ்சு எடுக்கலாம்னு தோணும். அப்படி ஒரு சொகமாவும் எதையோ சாதிச்சிக்கிட்டு இருக்குற மாதிரியும் இருக்கும். முள்ள எடுத்த பிறகு முந்திரிக்கொட்டைய அனல்லக் காட்டி, எளஞ்சூடானதும் வலியிருக்குற எடத்துல வச்சு வச்சு எடுத்தா வலி அப்படியே மரத்துபோவும். மரத்துப்போறது ரெண்டாம்பச்சம்தான், சுடும்போது சுருக் சுருக்குன்னு இருக்கிற அந்த சொகத்துக்கே நெதேய்க்கும் முள்ளக் குத்திக்கலாம்னு இருக்கும்.

ஆளுக அன்னாரத்தையேக் காங்கல, என்ன பண்ணலாம்னு சுத்தி முத்திப் பார்த்தவளுக்கு பக்கத்துல இருந்த இண்டம்புதர்ல படந்து கெடந்தக் குறிஞ்சாக்கீரை கண்ணுல  படவும் எந்திரிச்சு, லேசா கெந்தி கெந்தி நடந்துப்போயி கீரையப் பறிச்சு மடியில கட்ட ஆரம்பிச்சா. பாதி மடி ரொம்பியிருக்கையில யாரோ வர மாதிரித் தெரியவும், சட்டுன்னு புதரவிட்டு வெளில வந்து ரோட்டைப் பார்த்தா.

மாடிவீட்டு ரெங்கராசு தன்னோட பல்சர, காட்டாத்துக் கரையோரமா இருக்கிற கருவ மரத்தடில நிப்பாட்டிட்டு, அதுல சாஞ்ச மேனிக்கே ஒரு கையில புகையிற சிகரெட்டும், இன்னொரு கையில செல்போன வச்சி நோண்டிக்கிட்டும் நின்னான். மட மடன்னு சலவ மடிப்புக் கலையாம, வெள்ளையுஞ் சொள்ளையுமா கரவேட்டி கட்டிக்கிட்டு, கைச்செயினு , மோதிரம்னு நிக்கிற அவன பாத்தாலேத் தெரியும். பெரும் பணக்காரன்னு. மல்லிகா வீட்டுக்கு ஒண்ணுவிட்ட பங்காளிதான் ரெங்கராசு.

ரெங்கராச பார்த்த மல்லிகா புதரவிட்டு ரெண்டு எட்டு எடுத்து வச்சிட்டு ஏதோ யோசனையா தலைய சொறிஞ்சிக்கிட்டே மறுபடியும் புதருக்கேத் திரும்பி கீரைய பறிக்க ஆரம்பிச்சிட்டா.

சிகரெட்ட இழுத்து முடிச்சிட்டு ரெங்கராசு வண்டிய ஸ்டார்ட் பண்ற சத்தம் கேட்டதும் , மல்லிகா அவன் கண்ணுல படுற மாதிரி விறுவிறுன்னு வெறவுக்கட்டுக்குப் பக்கத்துல போயி நின்னுக்கிட்டு அவனப் பாத்து, ”சொமய கொஞ்சம் தூக்கிவிடுறியா?” ங்கிற மாதிரி சிரிச்சா, பதிலுக்கு ரெங்கராசும் வேண்டா வெறுப்பா லேசா சிரிச்சு தலைய ஆட்டிட்டு, அவளோட சிரிப்பின் அர்த்தம் வெளங்காதவன் போலவே , வண்டிய கிளப்பிக்கிட்டு அவம் பாட்டுக்கு போயிக்கிட்டிருந்தான்.

மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி போச்சு மல்லிகாவுக்கு, ”பெரசண்டு எலக்ச வரட்டும், சித்தி நொத்தின்னுட்டு இளிச்சிக்கிட்டு வரயில இருக்கு” என்று தனது ஆற்றாமைய வாயவிட்டு புலம்பிக்கிட்டே மறுபடியும் மரத்தடிக்கேத் திரும்பி, கீரைகள ஆஞ்சபடி ஒக்காந்துட்டா.

நேரம் ஆக ஆக, பசி மயக்கத்துல ”உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” ன்னு பெலகீனமா மூச்சு விட்டவ, இங்கின குந்தியிருக்க நேரத்துக்கு வீட்டுக்கேப் போயி ஆள அழைச்சிகிட்டு வந்திரலாம்னு யோசிச்சு, ஆஞ்சக்கீரைய அப்படியே முடிஞ்சிக்கிட்டு எந்திரிக்கையிலே, ”என்ன அத்தாச்சி இங்கின குந்தியிருக்க, சொம தூக்கிவிடணுமா?” என்றபடியே தோள்ல மம்பட்டிய வச்சிக்கிட்டு வந்துக்கிட்டிருந்தான் அர்ச்சுனன்.

”யப்பா, நல்ல வேள நீ வந்த, வெறவு வெட்டி வச்சிக்கிட்டு ஒரு நாழியா குந்தியிருக்கேன், ஒரு புள்ள பொடுசக் காணு்ம்”ன்னு கெரக்கம் தட்டின கண்ணுல சிரிப்பத் தேக்கி சொன்னமேனிக்கே சும்மாடுக்கு கொண்டு வந்திருந்தத் துண்ட அவசர அவசரமா சும்மாடு கோல ஆரம்பிச்சா.

”அத்தாச்சி, இந்த மம்பட்டிய நீ எடுத்துக்க, நான் தூக்கிக்கிட்டு வறேன்"ன்னு அர்ச்சுனன் சொல்லிக்கிட்டே வெறவுக்கட்ட குனிஞ்சு தூக்கப் போனான்.

”அட நீயே வேல செஞ்சுக் களச்சுப் போயி வற, ஒனக்கு எதுக்கு செரமம், சும்மா தூக்கிவிடு, நான் தூக்கிக்கிட்டு வறேன்"னு சொன்ன மல்லிகாவ எடமறிச்சு,

”ஆமா நீ தூக்குன, கால வேற கெந்துற , சும்மா இரு அத்தாச்சி, நான் தூக்கிக் கொண்டாந்து போட்டுட்டுப் போறேன்"ன்னு சொல்லியபடியே ”ஒரு கைபோடு ” என்று மல்லிகாவிடம் வெறவுக்கட்ட தூக்கிவிடச் சொல்லி குமிஞ்சான்.

”இரு இரு இந்தா இந்த சும்மாட தலைக்கு வச்சிக்க” என்று துண்டை நீட்டினா மல்லிகா.

”துண்ட எந்தலையில வச்சிக்கிட்டு வந்தா அப்புறம் தீட்டுன்னு தொடமாட்டிக, நீயே வச்சிக்க ,புதுத்துண்டாட்டமா வேற இருக்கு, நான் ஓணாங்கொடிய பறிச்சு சுத்திக்கிறேன்”ன்னான் அர்ச்சுனன்.

”ம்ம்மா, தீட்டாம்ட தீட்டு, காசு பணம் இல்லைன்னா எல்லாந் தீட்டுதான்”ன்னு சொல்லிக்கிட்டே,கோலுன சும்மாட்ட அர்ச்சுன தலையில வச்சிவிட்டு, வெறவுக்கட்ட தூக்கிவிட்ட மல்லிகா, ”நட போவோம்”ன்னு சொல்லி அர்ச்சுனனின் மம்பட்டிய தூக்கிக்கிட்டு ஊரை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சா.

வண்டல் மண் கதைகள்-4

மேலக்காத்து சன்னமா வீசிக்கிட்டு இருந்தது. புள்ளயார் கோயில் அரசமரத்தடில துண்ட விரிச்சி ,ஒரு கைய தலைக்கு முட்டுக்கொடுத்து சீரங்கத்து பெருமாள் கணக்கா ஒருக்கலிச்சுப் படுத்துக் கெடந்த பொன்ராசு, கட்ட வெரலுக்கும், ஆக்காட்டி வெரலுக்கும் நடுவுல புறா எறக வச்சி, தயிறு கெடையிற மாதிரி இங்கிட்டும் அங்கிட்டுமா காதுக்குள்ள எதமா கொடஞ்சி அதுக்குத்தக்கன கண்ண சொருகி,வாயக் கோணி தன்னை மறந்து லயிச்சுப் போயிக் கெடந்தான்.
கருக்கல்லயே எந்திரிச்சு வெரசா கால வேலையெல்லாம் முடிச்சி, பழையக் கஞ்சியக் குடிச்சிட்டு நேரா கோயிலுக்குதான் வருவான். வந்ததும் மொத வேலையா கோபுரத்தில் இருந்து எறஞ்சு கெடக்குற புறா எறகுகல்ல நல்லதாப் பாத்து ஒண்ண எடுத்துக்குவான், எறக அவன் தேர்ந்தெடுக்கிறதே நல்ல வேடிக்கயா இருக்கும், தேங்காயத் தட்டிப்பாக்குற மாதிரி ரெண்டு கிடுத்தம் சுண்டிப் பாத்து,அதன் கெட்டிதன்மை திருப்தியா இருந்தா எடுத்து, நுனிய ஒதுக்கி, கொஞ்சம் கீழே யெறக்கி சர்ர்ர்...ருன்னு ஒரு இழு, அப்படியே அட்ட பூச்சி மாதிரி எறகு மசுரு சுருட்டிக்கிட்டு விழும், அதே மாரிக்க ரெண்டு பக்கமும் இழுத்துவிட்டு காது கொடைய ரெடி பண்ணிருவான். ”இதுமாரி கோழி எறகுல ஒட்ரே இழுப்புல இழுக்க வாய்க்காது, பொசுக்குன்னு ஒடஞ்சு போவும்”ன்னு அங்கன நிக்கிறவய்களுக்கு கேக்கேமயே வெளக்கம் வேற கொடுப்பான். விவசாய வேல ஆரம்பிக்கற வரைக்கும் இப்படி அரசமரத்தடிலதான் எவனாயாச்சும் புடிச்சு வெட்டி ஞாயம் பேசியபடி ஓடும் அவம் பொழப்பு .
”யோவ் பங்காளி, மினி பஸ்ஸு வந்திட்டு போயிருச்சா”ன்னு ராமூர்த்தியின் கொரல கேக்கவும், மெதுவா எறக காதவிட்டு வெளில எடுத்த பொன்ராசு, பீடி புடிக்கிறவன் கையில பீடிய வச்சிக்கிற மாதிரி, எறக கையில புடிச்சிக்கிட்டே, ”பத்தர வண்டியா ? இனிமேதான் வருவான்”ன்னு சொல்லிட்டு,”வாய்யா, குந்து போவலாம்”ன்னு ராமூர்த்திய கூப்ட்டான்.
”எனக்கு வேல கெடக்கு நா போறேன்,பொறய்க்கா பேசிக்குவோம்”ன்னு கெளம்பிய ராமூர்த்திய, “ஏலேய் இவன, விசியமாத்தான்டா குந்த சொல்றேன் வா”ன்னு மறுவத்ரியும் கூப்புட்டான் பொன்ராசு.
”அட என்னன்னுதான் சொல்லு, வெரசா போவனுங்கிறேன்”ன்னு அவசரப்பட்டான் ராமூர்த்தி.
“ஒண்ணுமில்ல..நம்ம கிட்டிண‌ ம‌வ‌ன் பெரிய‌வ‌னுக்கு பொண்ணு தெவ‌ஞ்சிருக்குன்னாய்ங்க‌ளே எந்த ஊரு, எவ்வடம்னு தெரியுமா?”
"அட‌ நீ வேற‌, அத‌த்தான் க‌ல‌ப்பு க‌ல‌ச்சு விட்டுட்டாய்ங்க‌ளே" ன்னு சொல்லிக்கிட்டே அவனும் கைலியை சூத்தாம்பட்டைக்கு மேல தூக்கிவிட்டு பச்சக் கலர் டவுசர் தெரியும்படி அங்கன கெடந்த முண்டுக் கல்லுல ஒக்காந்தான்.
“அடங்கொப்புரான”ன்னு படுத்திருந்தவன் பட்டுன்னு எந்திரிச்சு ஒக்காந்து “என்ன‌ய்யா இப்ப‌டி சொல்ற‌, க‌ட்டைக்கு க‌ட்ட‌ குந்தி எந்திரிச்சி, இல்லாத நட்டன அடிச்சவனுக்கெல்லாம் க‌ல்யாண‌மாயி போச்சு, இவ‌ன் ஒரு வம்பு தும்புக்கும் போவாம ப‌ம்ப‌ர‌ங்க‌ண‌க்கா வேல வெட்டின்னு சுத்திக்கிட்டு இருப்பான், இவ‌னுக்குப் போயி த‌ட்டிக்கிட்டே போவுத‌ய்யா”
“அதான் ஊருக்கு ரெண்டு பேரு கெடந்துக்கிட்டு கெளம்பிராய்ங்களேய்யா, இல்லாது பொல்லாதுமா சொல்லி கலப்புக் கலச்சுட”
“ ஊருக்கு ஊரு இதேதான் சொல்றாய்ங்க ,மெதுவா எவன் இந்த வேலய செய்யுறான்னு கண்டு சுளுக்கெடுத்துவுடணும்டா, தாயொலியல”.
“ எவனோ நம்ம ஊரு ஆளுவொ தானாம்யா, கெச்சலா ஒசரமான்னு அடையாளம் சொல்லியிருக்காய்ங்க” அதான் இன்னாருதான்னு யோசிக்க முடியல.
“ஏன்டா, ஒரு வேள மேப்படியானா இருக்குமோ” ன்னு மருதராசு வீட்டைக் கண்ணக் காட்டினான் பொன்ராசு.
“நான் என்னத்த ஒங்கிட்ட சொல்றதுன்னு நெனச்சேன், நீ பட்டுன்னு சொல்லிட்ட, அவந்தான்னு எல்லாரும் பேசிக்கிறாய்ங்க,கிட்டிணன் இதை லேசுல வுட மாட்டேனு சொல்லி, வெட்டிக்காட்டு ஒயின்சுக்கு போயிருக்காரு, இன்னைக்கு ரவளதான் நடக்கப் போவுது”
“நாஞ்சொல்றேன் இந்த மாதிரி குடி கெடுக்குற வேலய செய்ய இவன விட்டா நம்மூர்ல ஆளு இல்ல,அதுவும் அடையாளமும் பொருந்திப் போவுது” “ஆமாமா, அவனுந்தான் கல்யாண வயசுல ஆணும் பொண்ணும் வச்சிருக்கான், எல்லாம் நல்லதுக்கா”
இவய்ங்க இப்படி பேசுற மருதராசை, ஊருக்குள்ள எவனுக்குமே புடிக்காது. ஏன்னா அவன் டைப்பு அந்த மாதிரி. எந்த விசயமானாலும் எகனைக்கு மொகனையா பேசுறது, தேவ ,திருவிழான்னா ஆளுகளுக்குள்ள வம்பிழுத்துவிடுறது, ஏலம் விட்ட கொளத்துல திருட்டு மீனு புடிக்கிறதுன்னு கிராதகம் புடிச்ச வேலையாதான் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பான். எவனாவது எதுத்துக் கேட்டான் செத்தான் ,அந்த மாதிரி நாராசமா பேசுவான், அவன் வாயிக்கு பயந்தே நரவல கண்டா ஒதுங்கன ஒதுங்கி போயிருவாய்ங்க.சரியான சிலுவுனிப்பய.
”சரிய்யா நான் கெளம்புறேன்”ன்னு கெளம்புன ராமூர்த்திக்கிட்ட அடுத்த கொக்கியப் போட்டான் பொன்ராசு,” பஸ்ஸு வந்திருச்சான்னுக் கேட்ட,அப்புறம் போறங்கிற, யாரும் விருந்தாடி வர்ரவொல”ன்னு பொன்ராசு கேட்டுக்கிட்டு இருக்கறப்பவே, “திருட்டு வக்காளிய, எங்கேயிருந்து எங்கடா போறிய கலப்பு கலய்க்க, நாறக் !@$!$, பொண்ணு கெடைகிறதே கடுசா இருக்குன்னு எம் மொவனுக்கு கீழச்சீமையில போயி நாயா அலஞ்சு பொண்ணு தெவச்சு, தேதி குறிக்கிறதோட இருந்தத, தேவடியா மொவய்ங்க, அங்க தெக்கே போயி கலச்சு விட்டுருக்காய்ங்க, கொப்ப மொவய்ங்களா அடையாளம் எல்லாம் சொல்லியிருக்காய்ங்க, அந்த #@டா மொவனுக்கு இன்னைக்கு இருக்கு, இந்த பொழப்பு பொழைக்கிறதுக்கு நாண்டுகிட்டு சாவலாம்” என்று தண்ணிய போட்டுவிட்டு ரோட்டுல அலப்பற பண்ணிக்கிட்டே வந்துக்கிட்டு இருந்தான் மேப்படியான் மருதராசு.

வண்டல் மண் கதைகள் - 3

”டேய் குவாட்டர் ஃபைனல்ல நம்ம கூட மோதப் போறது சில்லத்தூர் டீம், செம்ம ஃபார்ம்ல இருக்காய்ங்க, இன்னைக்கு கண்டிப்பா மதியரசன எப்படியாச்சும் போட்டு இழுத்துகிட்டு போயிடனும், இவய்ங்கள மட்டும் ஜெயிச்சிட்டோம்னு வெய்யி கப்பு நமக்குதான்” என்றான் கையில் கிரிகெட் பேட்டோடு நின்று கீழே கிடந்த கரும்பு சக்கையை பந்தாக பாவித்து தட்டியடியே நின்ற கோபு. 

”அவன எங்கடா இப்பயெல்லாம் பாக்க முடியுது,முந்தா நாளு பாத்தேன், மேச்சு இருக்குடா போகனும்னு சொன்னேன், உளுந்து அரிக்கணும், வேல இருக்குன்னான், சரின்னுட்டு இப்போ போனடிகிறேன், ரிங்கு போயிட்டே இருக்கு எடுக்க மாட்டேங்கிறான்டா” என்றான் தங்கப்பன்.

பக்கத்து ஊரில் நடக்கும் கிரிக்கெட் மேட்சில் ரெண்டு ரவுண்ட் ஜெயித்துவிட்டு இதோ இன்னைக்கு நடக்கவிருக்கும் குவாட்டர் ஃபைனலுக்கான மேட்சுக்கு, டீமை இன்னும் ஸ்ட்ராங்காக்கத்தான் மதியரசன தேடிகிட்டு இருக்காய்ங்க. மதியரசன்தான் இவைங்க டீமின் ஆல் ரவுண்டர். ஓப்பனிங் பௌலிங்கும் சரி ,பேட்டிங்கும் சரி அவந்தான். முக்கியமா பௌலிங்கில் கிராமத்தானுங்களுக்கே உரிய மாங்கா அடியை இடையிடையே வீசி , நல்லா ஆடிட்டு இருக்கிறவய்ங்கள க்ளீன் போல்டாக்குவதில் மன்னன்.

“என்னாது உளுந்து அரிக்கிறானா, நீ வேற அவந்தான் வத்தலாம்பட்டியிலேயே குடியா கெடக்குறான்டா, அவரு வேற முக்கிய சோலியா திரியிறாரு” என்று கண்ணடித்து நக்கலாச் சிரித்தான் முத்துக்குமார்.

முத்துக்குமார் ஏதோ அவல் கொண்டுவந்ததை அறிந்து ஆசையாய் மெல்லும் ஆவலில் எல்லோரும் ஆர்வமாய் அவனை என்னடா சொல்ற என்பதாய் பார்க்க, முத்து தொடர்ந்தான்,

“டேய் வத்தலாம்பட்டி வசந்தா தெரியுமா? அதான்டா செண்டுக்காரி, அந்த பொம்பளைகிட்ட மதி அப்பாரு பேச்சு வார்த்தையிலே இருக்காராம் ” என்றுவிட்டு சிரித்தான்.

“அது பெரும் பார்ட்டில்ல , எப்படிடா இவரோட லிங்கானுச்சு, நம்புற மாதிரி இல்லையே” என்றான் கோபு.

”நெசமாத்தான்டா அந்த பொம்பள ஊரணிகாட்டு பேங்குக்கு அடிக்கடி குழு பணம் கட்ட போகும் , அது மாதிரி போகையிலே எப்பயோ கடைசி பஸ்ஸ விட்டுட்டு நின்னிருக்கு, நம்ப மதியப்பாரு அப்போன்னு பார்த்து அங்கிட்டு வண்டியிலே வந்திருக்காரு , அப்படியே பிக்கப் பண்ணவருதான் இன்னும் இறக்கி விடலயாம் ” என்றுச் சொல்லி சிரித்த முத்து தொடர்ந்தான்.

”மதி அம்மா இத பத்தி அரச பொரசலா கேள்விப்பட்டு கேட்டப்பயெல்லாம் இல்லேன்னு அடிக்க போயிருக்காரு, ஆனா அவ்வோ ரெண்டு பேரும் சோடிபோட்டுகிட்டு போனத நம்ம ஊரு பொம்பளைக யாரோ பாத்துட்டு மதியம்மாகிட்ட சொல்ல , வேற வழியில்லாம மதிகிட்ட வெவரத்த சொல்லி அழுதிருக்கு அவ்வோ அம்மா. அதான் மதிப்பய ரெண்டு பேரையும் கையுங் களவுமா புடிக்கிறேன்னு யாருக்கும் சொல்லாம அங்க போயி சுத்திகிட்டு இருக்கான். இந்த கூத்து நாலஞ்சு மாசமா நடந்துகிட்டு இருக்கு, உங்களுக்குத்தாண்டா தெரியாம இருந்திருக்கிய” என்று முடித்தான்.

“அந்த பொம்பளைக்கு எளசா இருந்தா கசக்கும்போல, பாரு முன்னாடி வெட்டிக்காட்டு மணியாரு இப்போ மதி அப்பாரு” என்று சிரித்தான் கோபு.

”இதுல என்ன காமெடின்னா நேத்து மதி அப்பாரு எங்க அப்பாருகிட்ட ‘இந்த பய அங்கயே சுத்திகிட்டு மானத்தை வாங்கிட்டு இருக்கான், அவன் பண்ணுறது ஒன்னும் மொறையில்ல, பாக்குறவய்ங்க என்ன நெனப்பாய்ங்க,ஓ மவன்கிட்ட சொல்லி கொஞ்சம் அவனை கண்டிக்க சொல்லுய்யான்’னு பொலம்பியிருக்காரு” என்றான் முத்து.

“நல்லாயிருக்குடா கதை அந்தாளு அங்க போறதுமில்லாம ..”என்று ஆரம்பித்த கோபு ,“ஏ தம்பியளா ” என்றபடியே பாலகட்டைய நோக்கி மதியம்மா வந்துகிட்டு இருந்துதத பார்த்ததும்.”அடிச்சாம் பாரு சிக்சு” என டக்குன்னு பேச்சை மாத்தினான் .

“என்ன சின்னம்மா என்னா விசியம் மதி எங்க? கொல்லையிலயா நிக்குறான்?” என்றான் முத்து வெகுளியான முகத்தோடு.

“ம்ம் கொல்லையில நிக்குறானா? ஏன் அவன் எங்க போறான் வறான்னு உங்களுக்கு தெரியாதா?” என்று கோபமாய் ஆரம்பித்தவள், சட்டுன்னு தணிந்து ”யப்பா நல்லாயிருப்பியய்யா, எம்புருஷன் இருக்கானே ஊர் மேயிர நாயி,அது எப்படியாச்சும் போயி தொலையிது, எம்புள்ளய கொண்டு வந்து சேத்துருங்கய்யா, ஆயி மாதிரியே இருந்திருக்காளே மவளும்” என்று ஒப்பாரி வைத்தாள்.