Friday, May 26, 2017

நூறு நாள் வேலைக்குப் போயிட்டு அப்படியே வர்ர வழியில பட்டாளத்தார் வீட்டு எள்ளு வயக்காட்டுல கிடந்த நண்டுக்கா பில்லை ஆடுவொளுக்குன்னுப் புடுங்கி, வெயிலுக்கு தலைக்கு போட்டிருந்த பழந்துணியால, அரிச்ச பில்லுவொளயெல்லாம் மூட்டக் கட்டி வண்ணாந்துணிமூட்டக் கணக்கா தலையில் வச்சிக்கிட்டு வந்துக்கிட்டு இருந்த நீலாவதிக்கு அவ கையி கால நம்பித்தான் பொழப்பு.
செறு வயசிலேயே புருசன பறிகொடுத்தவ, தான் கூலி வேல செஞ்சு செறுவ செறுவ சேத்தக் காசுலயும், இருந்த ஒரு மா நெலத்தை வித்தும்தான் யாரு தொணையுமில்லாம ரெண்டு வருசத்துக்கும் முந்தி தன்னோட ஒரே மவ கலைவாணிய பக்கத்தூர்ல கட்டிக்கொடுத்தா. சொத்துன்னு இப்போ அவளுக்கு இருக்கது ஒரு கூர வீடும்,அத சுத்திக் கெடக்குற நாலு செண்டு கட்டு மனையும், அப்புறம் கெவருமண்டுல கொடுத்த நாலு வெள்ளாடுவொளும் அதுவொ போட்ட குட்டியளுந்தான்.
பில்லு மூட்டைய தலையில் வச்ச வாவுலயே வந்துக்கிட்டு இருந்தவளப் பாத்ததும் வீட்டுக்கு முன்னாடி இருக்கும் மாமர நெழலுல படுத்துக்கிடந்த ஆட்டுக் குட்டிகள்ள ரெண்டு, ஆடா பூனையான்னு கொழப்புறாப்டி கத்திக்கிட்டே நீலாவதியப் பாத்து ஓடி வந்துச்சுவொ. வந்த வேகத்துலயே ரெண்டு குட்டிகளும் நீலாவதி மேல தாவித் தாவி விழுந்ததைப் பாத்துட்டு ,” ஏ புள்ளையளா, செத்த இருங்க, ஒங்களுக்குத்தான கொண்டுக்கிட்டு வரேன்” என்று ஏதோ பெத்த புள்ளையள்ட்ட பேசுறாப்டி பேசிக்கிட்டே, வர வழியில புண்ணிய மூர்த்தி கடையில , ”நூறு நாளு வேல செஞ்ச காசு வந்தொடனே ஓங்கடனெல்லாம் தீத்துர்ரேன், ஒரு உப்பு சோப்பு மட்டும் கொடுத்துரு புண்ணியம்” என்று சங்கடமா வழிஞ்சிக்கிட்டே வாங்கி இடுப்புல சொருகிக்கிட்டு வந்த உப்பு சோப்பை எடுத்து, வீட்டு பொறக்கோடில கெடக்கும் துணி தோக்கிற கல்லு மேல போட்டுட்டு அப்படியே பில்லு மூட்டய கொண்டு வந்து திண்ணைய ஒட்டிக் கெடந்த ஆட்டுக்கல்லு மேல போட்டாள்.
”ம்ம்ம்ம்ம்” என்று மொணவிக்கிட்டேவும், பரபரன்னு வாலை ஆட்டிக்கிட்டும் துணி மூட்டையிலிருந்து வெளியில நீட்டிக்கிட்டுத் தெரிஞ்சப் பில்லுவொள கடிச்சிட்டு இருந்த ஆட்டுக் குட்டியளப் பாத்ததும், அடிக்கிற வெயில்ல வேதன பாவ வந்தவ மொகத்துல சட்டுன்னு மம்பானத் தண்ணிய ஊத்தின மாறி பூரிப்புப் பூத்துச்சு.
கையில வச்சிருந்த நூறு நாள் வேலை அட்டைய கூரையில சொருவுன நீலாவதி , ஒர சாக்கு வச்சித் தச்சு மூடியிருந்த மூங்கித் தட்டிக் கதவத் தள்ளிவிட்டு வீட்டுக்குள்ள நொழஞ்சா. அந்த மூங்கித் தட்டிக் கதவுக்குன்னு பூட்டெல்லாம் இல்லை, அப்படியே ஒரு சணலால செவத்துல இருக்க கொக்கியில முடிச்சுப் போட்டுட்டு போறதுதான். அந்த சணல் முடிச்சும் எதுக்குன்னா மூங்கித் தட்டிய தள்ளிவிட்டுட்டு இருக்கிற பழையக் கஞ்சிய நாயிவொ நக்கிட்டு போயிடாம இருக்கத்தான்.
குண்டான்ல இருந்தப் பழைய கஞ்சியயையும் , கடிச்சிக்கிற நேத்து வச்ச புளிக்கொழம்பில் கெடந்த மாங்காக் கீத்தையும் எடுத்துக்கிட்டு வெளில வந்தவ, சாணிப் போட்டு மொழுவி பச்சப்பச்சேர்ன்னு இருந்தத் திண்ணையில், செவத்துல சாஞ்ச மேனிக்கு கால நீட்டி ஒண்ணு மேல ஒண்ணா போட்டு ஒக்காந்து கஞ்சியக் கரச்சுக் குடிக்க ஆரம்பிச்சா.
வீட்டுக்குப் பொறவண்டேயிருந்து ”ம்ம்ம்மே” என்று ஒண்ணு மாத்தி ஒண்ணா கத்திக்கிட்டு் இருந்த பெரிய ஆடுவொளின் சத்தத்தைக் கேட்டதும் கஞ்சியக் குடிச்ச வாக்கிலேயே, “இங்கரே காலமரதான அவ்வளோ தழ ஒடிச்சி போட்டுட்டுப் போனேன், ஒங்கக் கொட பசிக்கிற மாறிதான எனக்கும் பசிக்கும், சும்மா கெடங்க செத்த நேரம், கஞ்சியக் குடிச்சிட்டு வாரேன்” என்று ஆடுகளுக்கு பதில் கொரல் கொடுத்தவள், பிறகு மனசு கேக்காம கஞ்சிய அப்படியே வச்சிட்டு, பில்லுல கொஞ்சத்த சோத்துக்கையில தண்டாம வல்லாங்கையாலயே இடுப்போட இடுக்கி அள்ளிக்கிட்டு ஆடுவொளுக்குப் போடப் போனாள்.
“எதுக்கு இப்புடி பறக்குறிய ஹே” என்று ஆடுகளத் திட்டிக்கிட்டேப் பில்லைப் போட்டுவிட்டு திரும்பியவளின் கண்ணுல ரோட்டுல போய்க்கிட்டிருந்த அம்பலாரு மாரிமுத்து படவும், சட்டுன்னு புள்ளயார் கோயில் திருநாளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய வரிப்பணம் ஞாவகம் வந்திருச்சு.
உடனே தன்னாப்புல வெரல விட்டு “செவ்வா, பொத,சாழன்” என்று நூறு நாள் வேலைக்கு எத்தன நாள் போயிருக்கோம் என்று எண்ணிக்கிட்டே வந்து திண்ணையில் குந்தி மறுபடியும் கஞ்சியக் குடிக்க ஆரம்பிச்சா.
போன வருஷம் திருநாளப்போ பஞ்சம் பெருசா இருந்ததுல ,” ஒத்தப் பொம்பளயா கெடந்து அல்லாடிக்கிட்டுக்கிட்டு கெடக்கா, அவ கிட்ட என்னத்த வரிப்பணம் கேட்டோம், பாவம்” என்று எனரமுத்து இவக்கிட்ட வரிப்பணத்தை கேட்காம விட்டுட்டான் மாரிமுத்து. ஒருத்தர் விடாம மத்த பங்காளி வீடுகள்ள வரி வசூலிச்சத தெரிஞ்சிக்கிட்ட இவ, தன்னிடம் கேட்காம விட்டதை தாங்கிக்க முடியாம ஆத்தாத்துப் போனா. மிஞ்சிப்போனா வருசத்துல ஒரு வாட்டி வைத்தீஸ்வரன் கோயிலுக்கு நடைபயணமா போறதும், அர சாமான் வாங்க அரியலூர் போறதையும் தாண்டி அவ ஒலகம்ன்றது ஒரு அஞ்சு கிலோ மீட்டருக்குள்ளதான். அப்படியாப்பட்டவளுக்கு அவ வாழ்ற சூழல்ல இருக்கிற பெரிய கௌரவம் கோயிலுக்கு வரி கொடுக்கிற குடியானவளா இருக்கதுதான்.
தன்னை அம்பலாரு இப்படி அசிங்கப்படுத்திட்டானேன்னு நெல கொள்ளாம தவிச்சவ, தன் புருஷன் செத்ததும் கழட்டி வச்ச ஒரு கிராம் மூக்குத்திய எடுத்துக்கிட்டு நேரா ஊரணிக்காட்டு செட்டியார் அடவு கடையில் அடவு வச்சிட்டுக் கொண்டு வந்த ரூவாயோட அம்பலாரு வீட்டு வாசல்ல போயி நின்னு ,”அம்பலாரு மாமா, இதெல்லாம் மொறையா? ஊரெல்லாம் ஒருத்த வீடு பாக்கியில்லாம வரி வாங்கியிருக்கிய, என்ன மட்டும் எதுக்கு ஒதுக்கினிய, நானென்ன தள்ளுப்பட்ட சாதியா? , கோயிலுக்கு வரிப்பணம் கொடுக்க முடியாம வக்கில்லாமயா பொயித்தேன்” என்று ஆங்காரமா மூச்சு விடமாப் பேசிவிட்டு ,”இல்லப்புள்ள ஒன்னைய செரமப்படுத்தபுடாதுன்னுதான் “ என்று எட மறிச்சி பேச வந்த மாரிமுத்தோட பேச்சைக் காது கொடுத்துக் கூட கேக்காம , ஐறூறு ரூவாயை எடுத்து அம்பலாருவீட்டு திண்ணையில வச்சிட்டு அவ பாட்டுக்கும் போயிக்கிட்டு இருந்தா.
இதனாலேயே இந்த வருஷம் மொத ஆளா இவக்கிட்டதான் வரியைக் கேட்டான் மாரிமுத்து. அடுத்த வாரம் கொடுக்குறேன்னு சொல்லியிருந்தா, இந்தக் கதையெல்லாம் மனசுக்குள்ள ஓட விட்டவ, “இன்னும் மூணு நாள் கடக்கு காசு வரதுக்கு , இல்லாட்டியும் ஏங்க தாங்கலுக்குன்னு வச்சிருக்க மூக்குத்திய வச்சிக்க வேண்டியததுதான்னு நெனச்சிக்கிட்டே கஞ்சியக் குடிச்சு முடிச்சவ, அங்கன இருந்த மம்பானையில தண்ணிய கொஞ்சமா வாத்துக் குடிச்சிட்டு அப்படியே பாத்திரத்தையும் அலசி செவத்தோரமா வச்சிட்டு, முந்தானைய ஒதறிப் போட்டு அங்கனயே கட்டைய சாச்சு கண்ண மூடினா.
நீலாவதி கண்ணசந்த அந்த நேரத்துல சொசேட்டிலேர்ந்து சுமிலி எண்ணெய் வாங்கிக்கிட்டு அந்தப் பக்கமா வந்துக்கிட்டு இருந்தா பக்கத்து வீட்டு ரஞ்சிதம். நீலாவதி வீட்டு பொறக்கோடி வழியா வந்தவளின் கண்ணுல துணித் துவைக்கிற இடத்தில கெடந்த உப்பு சோப்புப் படவும் படக்குன்னு குனிஞ்சி அத எடுத்தவ டக்குன்னு மடியில் சொருவிக்கிட்டு அவ பாட்டுக்கும் போயிட்டு இருந்தா.
ஒரு பத்து நிமிஷம் போயிருக்கும், நாயிவொ ரெண்டு ஒண்ணோட ஒண்ணு சண்ட போட்டு கொலய்க்கிற சத்தம் கேட்டதும் அப்படியே கண்ண மூடி படுத்துக் கெடந்தவ பட்டுன்னு எந்திரிச்சி “ஏ நேப்பண்ணையளா, போறியளா அங்கிட்டு” என்று பக்கத்தில கெடந்த மூங்கிக் கழிய தூக்கி நாய்வொளப் பாத்து விட்டெறிஞ்சவ, அப்படியே எந்திரிச்சி கொடிக் கவுத்துலக் கெடந்த அழுக்குத் துணியள அள்ளிக்கிட்டு பொறக்கோடிக்கு போனா. தண்ணி புடிச்சி வச்சிருந்த அன்னக்கூடையில துணியள முக்கி வச்சிட்டு திரும்புனவ, தோக்கிற கல்லுல சோப்பு இல்லாததப் பாத்ததும், “ங்கொப்புரான கொப்பந்தன்னான, எங்கடி இங்கின வச்ச உப்பு சோப்பக் காணும்” என்று சத்தம் போட்டுப் பேச ஆரம்பிச்சா.
தெக்கி வீட்டு ராசாமணி, “ஏட்டியே நீலாதி, என்னாடி கத்திக்கிட்டு கெடக்குற” என்றபடியே நீலாவதி நிக்கிற இடத்துக்கு வந்தா. “ங்கொப்புரான, இப்பதாண்டி இங்கின சோப்பப் போட்டுட்டுட்டுப் போயி, கஞ்சிய குடிச்சிட்டு துணியள அள்ளிக்கிட்டு வரேன் அதுக்குள்ளார தூக்கிக்கிட்டுப் பொயித்தாளுவொ” என்று சொன்னதும், “உம்மா, உப்பு சோப்ப தூக்க வராளுவொள, வெக்கங்கெட்ட தீவினடி இதெல்லாம், இங்கனதான் எங்கினாச்சும் கெடக்கும் பாரு” என்று சொன்ன ராசாமணி சுத்தி முத்தியும் சோப்பு கெடக்கான்னு பாத்தா.
இவளுக ரெண்டு பேரும் சோப்பைத் தேடிக்கிட்டு நிக்கிறத வேலியோரமா மறஞ்சி நின்னுப் பார்த்த ரஞ்சிதம், கையில கொடத்த வச்சிக்கிட்டு அதில் இருந்த கொஞ்சூண்டு தண்ணியக் குலுக்கிக் குலுக்கி கொடத்தை கழுவிக்கிட்டே, “ஏ ராசாமணி, என்னாடி ஏதோ சத்தம் போட்டாள அவ” என்றாள்.
“உப்பு சோப்பக் காணும்னு கத்திக்கிட்டுக் கெடக்குறா” என்று சொன்ன ராசாமணியிடம், “என்னாது சோப்பத் தூக்குனாளுவொளா, ச்சை அவளும் பாவந்தானே, அவ பாவத்திலயெல்லாம் போயி விழுவலாமா?” என்று சொல்லிக்கிட்டே கொடத்தில குலுக்கின தண்ணிய வேலி ஓரமா இருந்த கனகாம்பரச் செடியில ஊத்திக்கிட்டே, “ஏட்டி நீலாதி, அங்கனதான் கெடக்கும் நல்லா தேடிப் பாருடி” என்றாள்.
ரஞ்சிதம் சொன்னதைக் கேட்டதும் திரும்பிய நீலாவதி, இந்த மாதிரி நப்பி வேலையெல்லாம் இவதான் செய்வா என்பதாய் ரஞ்சிதத்தை மொறச்ச மேனிக்கே பாத்துவிட்டு, “எந்த குச்சிக்காரியோ தூக்கிக்கிட்டு போயித்தாளுவோங்கிறேன், என்னத்த தேடிப் பாக்க சொல்ற” என்று ஆரம்பித்து, “அவ கையில கட்ட மொளைக்க, மடிஞ்சி மண்ணாப் போவ, குடி குட்டிச்சாரப் போவ” என்று அவ பாட்டுக்கும் மூச்சு விடாம பேசப் பேச அதை ரசிச்சுப் போயி பாத்துக்கிட்டு நின்னா ராசாமணி.
இந்த மாதிரி சண்டைன்னா இன்னும் அத சொறிஞ்சி விட்டு நல்லா வேடிக்கை பாப்பா ராசாமணி. ராசாமணியின் கொணம் தெரிஞ்ச அவ புருஷன் வீரையன், “ஏய் இங்கிட்டு நீ வறியா இல்லையாடி” என்று கொரல் விட்டதும், “இந்தாளு வேற” என்று முணு முணுத்துக்கிட்டே, “இப்ப என்னாங்கிறேன், ஒங்கோமணத்துக்குள்ளயேதான் குந்தியிருக்கணுமே, அங்கிட்டு இங்கிட்டு செத்த போப்புடதே? ” என்று வீரையனிடம் எரிஞ்சி விழுந்துக்கிட்ட வீட்டை நோக்கி நடந்தா ராசாமணி.
பத்து நிமிஷத்துக்கும் மேல மொய் மொய்யின்னு சாவம் விட்டவ கடைசியா “அடச்சுப் பட சாத்த” என முடிச்சி, “இருங்கடி மினியய்யா கோயில்ல போயி எலுமிச்சம்பழம் மத்திரிச்சு எடுத்தாந்து வச்சிட்டுதான் மறு வேல” என்று சொல்லிவிட்டு கையோட முனியய்யா கோயில் தெசையப் பாத்து நடக்க ஆரம்பிச்சா.
அவ அங்கிட்டுப் போன செத்த நேரத்துக்கெல்லாம் கொடத்துக்குள்ள சோப்ப வச்சி எடுத்துக்கிட்டு, நீலாவதி வீட்டு பொறக்கோடிக்கு வந்த ரஞ்சிதம் துணி தொவைக்கிற கல்லுக்கிட்ட கெடந்த ஈர மண்ண, கோழி சீக்கன சீச்சி அதுல மண்ணு மூடி கெடக்கிற மாதிரி சோப்பை வச்சிட்டு அவசர அவசரமா தெரு பைப்பை பாத்து தண்ணி புடிக்கப் போற மாதிரி போயிட்டு இருந்தா.
முனியங்கோயிலுக்கு போறேன்னு சொல்லிட்டுப் போன நீலாவதி நேரா புண்ணிய மூர்த்தி கடைக்குதான் போயி மறுபடியும் ஒரு உப்பு சோப்ப வாங்கிக்கிட்டு திரும்பி வந்து துணி தொவைக்க ஒக்காந்தா.
ஒக்காந்த நேரத்திலேயே மண்ணு மூடிக் கெடந்த சோப்பு கண்ணுல பட்டுடுச்சு. மறுபடியும் ரஞ்சிதத்த வாயிக்குள்ளயே திட்டிக்கிட்டே அவ வீட்டைப் பாத்தா. ரஞ்சிதம் இங்கிட்டு திரும்பாமயே கவனத்தை நீலாவதி மேல வச்சிக்கிட்டு நடமாடிக்கிட்ட இருக்கதைப் பாத்த நீலாவதி “கண்டார ஓழி, நடைய பாத்தியன்ன” என்று திட்டிக்கிட்டே அந்த சோப்பை எடுத்து மறுபடியும் கல்லுல வச்சிட்டு துணிகள ஒண்ணு ஒண்ணா தொவைக்க ஆரம்பிச்சா.
’முனியங்கோயில்ல நெசமாவே மந்திரிச்சு எதுவும் கொண்டு வந்து வச்சிருப்பாளோ’ என்று பயம் தொத்திக்க , வீட்டிலேர்ந்து ஒரு கிண்ணத்தை எடுத்துக்கிட்டு வந்த ரஞ்சிதம், “ஏட்டி கொழம்பு எதுவுமா வச்ச” என்று கேட்டுக்கிட்டே நீலாவதியின் பக்கத்துல வந்து நின்னா.
”ஆமா, நாங்கொழம்புனன், நேத்து ரவையில வச்ச புளித்தண்ணிதான் கொஞ்சூண்டு கெடக்கு” என்றவளிடம், ”அதுல இத்தி குடுடி, அந்தாளு கொழம்பு வைக்கலயான்னு கத்துவான்” என்ற ரஞ்சிதம், “அதுக்குள்ளயுமாடி முனியங் கோயில் போயி திரும்பிட்ட” என்றாள்.
”உம்மா, இந்த வெயில்ல நான் போனேன் அத்தேர்தி” என்று அலுப்பாவும் கடுப்பாவும் சொன்னவ, ”தட்டுவாணி முண்டைய பொயித்து போறாளுவோ போ” என்றபடியே சோப்புக்கைய அன்னக் கூடை தண்ணியிலேயே கழுவிட்டு கைய ஒதறி எந்திரிச்சி ரஞ்சிதத்திடம் கிண்ணத்தை வாங்கிக்கிட்டு வீட்டுக்குள் போய் நொழஞ்சா.
அவ பின்னாடியே போன ரஞ்சிதம் அங்கன வெளில திண்ணையில ஒக்காந்து, “ஏட்டி போன திருநாளு கிட்டன்சுலதான ஒம்பேர பொறந்தான், தல முடி எறக்கணும்னா, மொவ வராளா, என்னாடி செய்வன செய்யப்போற, நவ எதுவும் போடுறியா?” என்றாள்.
குழம்பை ஊத்தி எடுத்துக்கிட்டு வந்த நீலாவதி, ”ஆமா, நவ போடுறேன்” என்று தன் இயலாமையை கடுப்பா சொன்னவ மேக்கொண்டு, “ ஊரணிக்காட்டுல போயி புதுத்துணிதான் எடுத்தாந்து போடணும், வெள்ளி அரணா ஒண்ணு போடுவோம்னு நெனப்பு பாப்போம்” என்று விட்டேத்தியா சொன்னவ, டக்குன்னு மொகம் பூரா பூரிப்பா மாறி, “எம்பேரன இப்பக் கிட்டன்சுல நீ பாக்கலைன்னா, என்னைய கண்டுட்டான்னா போதும், அப்படித்தான் நச்சத்திரம் மாதிரி சிரிப்பான்” என்றபடியே ஆட்டுக்கல்லுல ஒக்காந்து ரஞ்சிதத்துக்கிட்ட தன் பேரன் பெருமைய சொல்ல ஆரம்பிச்சா.
#வண்டல்_மண்_கதைகள்